Dick in Turijn

IK GA !!!

---

Eindelijk, een lang gekoesterde wens gaat in vervulling, ik ga naar de Olympische spelen! Na een paar mislukte pogingen ga ik dan toch. Als vrijwilliger ga ik aan de slag in het perscentrum in de schaatshal "de Lingotto Oval". Op deze weblog kun je lezen over mijn Olympisch avontuur in Turijn.

---

Een jaar later...

Het is een jaar later.... Het na Olympische jaar is omgevlogen. De Essent wereldbeker  in Turijn is een mooie gelegenheid om weer eens terug te gaan. Samen met mijn maatje in bange Olympische dagen Ronald gaan we even een weekend op en neer naar de Italiaanse stad aan de voet van de Alpen. We gaan met de auto want we kunnen niet een vlucht rechtstreeks terug krijgen. 

Vrijdag morgen even over zeven stap ik weer op de trein richting Amersfoort net zoals ik dat vorig jaar ook deed. Maar nu stap ik in Amersfoort uit waar Ron mij oppikt en gaan eerst nog even een paar winterbanden om zijn auto laten zetten. Dat doen we in Nijmegen bij een zakenrelatie van Ron. Om 11 uur richting Bella Italia... De reis gaat voorspoedig na een uurtje of tien twee keer tanken een dikke vette Big mac en een nieuwe zekering voor de voeding van het navigatiesysteem later crossen we alweer door Turijn of we nooit zijn weggeweest. Nog voordat we naar het hotel gaan moeten we de auto nog even op plazza madamme Chritina zetten. En komen dan al snel uit bij "mijn" flat. Gek gevoel zomaar weer daar te staan. Vijf meter verder zit de beste Kebab boer van het westelijk halfrond. en dus daar naar binnen. Kebabbakker Simon gelooft zijn ogen amper als hij ons ziet. Hij wil ons direct aan het bier en eten hebben maar we slaan dat eerst maar even af. Dat komt later op de avond wel...

Het hotel Giotyto aan de Via Giotto is een eenvoudig en goed hotel niets mis mee. We klappen onze zooi op de kamer neer en trekken de stad in. Al snel komen we in een leuke kroeg terecht. We komen daar meer Nederlanders tegen. Ons bezoek aan Kebabbakker Simon is natuurlijk een mooie afsluiting van de eerste dag. We komen, niet geheel fris meer, om vier uur bij het hotel.    

De volgende ochtend naar de Lingotto Oval om de accreditaties voor het schaatsen op te halen. Waar geen auto mag komen lukt het ons wel om met de auto tot voor de deur van de Oval te komen. Ron krijgt daar zijn eerste echte pers accreditatie. Hij gaat tijdens de wedstrijden de eerste stapjes zetten op het gladde ijs van de fotojournalistiek. De hal lijkt niet meer op de hal van vorig jaar. En dat is natuurlijk ook niet geheel verwonderlijk. Er staan amper tribunes en natuurlijk de hele aankleding is bijzonder sober te noemen. Ik ontdek dat in mijn sporen in mijn kantoor van vorig jaar nog steeds niet zijn uitgewist. Op de deur hangt een stadsplattegrond met een getekend rondje op de locatie van het Holland Heineken Hous.   Even later gaan we daar dus weer even naar toe. Het terrein is  al lang weer de atletiekbaan die het altijd was. Enkele oudere heren zijn daar  wat printjes aan het trekken.  Het is gek als ik daar even zit op een stoel lekker in het zonnetje en in gedachten weer even terug ga naar de enorme bedrijvigheid van een jaar terug.

De wedstrijden in de Oval zijn zoals alle wedstrijden de kers op de taart zit in de laatste ritten. Er zijn iets van een 20 Nederlanders die de wedstrijden bezoeken. En de "lange kant" zit gevuld met Italianen.
Dan zie ik een bekende, Aldo begroet me met een brede lach. Hij was tijdens de Olympische spelen de bewaker van de mix zone. Met hem en Marina Witte van de Nederlandse Sportpers gaan we 's avonds ergens in een klein restaurantje een vorkje prikken. De avond vliegt weer om en we hebben het erg gezellig. We nemen Marina mee terug naar het hotel en schieten om een uur of twaalf ons nest in.

Zondagmorgen na het ontbijt gaan we richting Setriëre. Daar heeft Ron tijdens de Olympische spelen gewerkt. Sestriëre is grauw en saai. Er ligt nauwelijks sneeuw. Het weer is echter heerlijk we staan in een poloshirt gewoon op de piste. Het verval in een jaar tijd aan de accommodaties is nu al te zien.  een van de atlete verblijven is omgetoverd tot een duur hotel met te veel lawaaierige gasten en skileraren. We gaan weer naar Turijn. Onderweg is er een werkelijk hoogtepunt. We doen Oulx aan. Het dorp waar ik altijd zo graag mag komen. Bij de ingang van het dorp moet ik natuurlijk even op de foto met het plaatsnaambord.

De wedstrijden op zondag kennen twee mooie hoogtepunten. De overwinning van Irene Wust en de enorme opdoffer die Sven Kramer aan Enrico Fabris uit deelt. Ik ritsel een paar "blokjes" bij de ijsmeester met het Olympische logo erop en nog een extra T-shirt van de TorinOval voor Beert Boomsma de ijsmeester van Thialf.  De  dames van de  ploegenachtervolging beginnen ineens weer met bloemen te gooien. En ja....Ik heb weer een bosje bloemen te pakken. Dit keer van Wieteke Cramer.   

Ron schiet iets van 1000 platen en is als een bezetene zijn site aan het bijwerken en foto's naar kranten aan het mailen.  Ik ga Ilse en Jeroen van Referee helpen om de spandoeken van de boardings af te halen. Maf eigenlijk, je loopt gewoon over het ijs. Vorig jaar werd je daarvoor bijna gemarteld. Ron komt ook nog even de baan op om wat foto's te schieten.

Later op de avond gaan we de stad nog even in om wat te eten. We komen langs Cafe Torino en belanden op Palazzo di Castello. Vorig jaar even omgedoopt tot Medals Plazza. Het plein is nu verlaten een leeg. En je kunt je bijna niet voorstellen dat er vorig jaar zo'n enorm openlucht theater stond. Ik pak mijn telefoon en druk wat in. De muziek van Claudio Baglionie klinkt over het plein. Dezelfde muziek waar zoveel Olympische winnaars mee werden gehuldigd. Ron en ik moeten de ogen toch even drogen. We gaan even eten bij een Chinees en gaan vroeg naar het hotel de volgende ochtend willen we vroeg rijden.

Op maandag staan we vroeg op en rijden om zeven uur de stad weer uit. Het is erg rustig op de snelwegen en Ron en ik genieten van de prachtige natuur in de bergen waar niet of nauwelijks sneeuw ligt. Ook op de Gothartpas ligt geen sneeuw. We knallen de Gothart tunnel door en maken onze kilometers onderweg naar huis. Na twee tank stops en een warme hap komen we precies op de tijd in Amersfoort aan die het navigatiesysteem 's morgens in Turijn al aangaf. Om kwart voor zes neem ik afscheid van Ron bij het station in Amersfoort. Ik loop naar spoor 4a om de trein te pakken. Ik zoek in de trein een plekje en nog voordat die zich in beweging zet slaap ik al. In Meppel wordt ik wakker. Nog een half uurtje en ik ben weer thuis na weer een heel heftig weekendje Turijn. Een dag later wordt ik met piepende ambulance banden opgenomen en 40.8 koorts opgenomen met een pleuritis in het ziekenhuis...

I have a dream...

Met een oproep aan de jeugd van de hele wereld om te gaan trainen en om over vier jaar weer bij elkaar te komen in Vancouver sloot Jaque Rogge gisteren de winterspelen van Turijn af. Een indrukwekkend schouwspel als je in dit stadion zit en je ziet in iedere hoek wel wat gebeuren. Het was een waar feest. Jammer dat ook nu weer de communicatie niet loopt. Door taalproblemen word ik drie keer naar een ander vak gestuurd. Dan begint iemand aan mijn jas te trekken en erg onvriendelijk te worden. De rest onthoud ik u....

          
      

Eindelijk dan toch, maar na twee maal rond het stadion te zijn geweest maar domweg een ingang genomen. Daar mag ik niet in. Ik moet gate 249 hebben. Maar de gate's gaan niet verder dan 240. "Beste Meneer de Italiaan vertel mij dan maar hoe het wel moet". En ik loop gewoon door hem achterlatend en om een politie roepen. Kan me niets schelen. Ik ben laat door de chaos bij de Mag and Bag. De politie heeft het niet meer in de hand en laten iedereen maar toe zonder al te veel controle. De jas hoeft niet eens meer door de scanner en je jas hoeft alleen even open. Dan eindelijk na veel heen en weer gedoe kom in bij vak 249 Mijn stoel bezet. Ik weer naar een suppoost hij stuurde de heren weg maar blijven zitten. Er wordt wat Italiaans geluld en veerde zie ik de suppoost niet meer. Nu wordt er geen politie gehaald. ik moet staan! En daar gaat TOROC nog een brief over krijgen met een afschrift naar het IOC. Ik kom er achter dat deze heren geen kaarten hebben en er via wat vrienden zijn in geloodst. Is allemaal best maar blijf niet zitten op een duur betaalde stoel waar je geen recht op hebt.

Afscheid....

                                                   

Mijn Olympische kampioen Ron haalt z'n spullen bij me op en gaat nog één keer naar zijn mooie Oulx, U weet wel dat pittoreske dorpje aan de voet van de Italiaanse hoog Alpen, waar het altijd bijzonder toeven is. Ik mag daar graag komen....


                                     
                                       Het mooie Oulx

Het afscheid is zwaar, we zijn in die drie weken vrienden geworden. We hebben dan ook erg veel meegemaakt. Ritselde hij niet wat dan deed ik dat wel en we hebben enorm gelachen. Ron gaat weg, en nadat hij de poort is uitgelopen is het weer zo als het drei weken geleden was in mijn huisje toen ik aan kwam en mijn Olympisch avontuur begon. Ik en Beer, de mascotte van de Olympiërs die ik voor mijn vertrek als verrassing in mijn koffer vond. Ik ruim mijn huisje alvast wat op en poets het ook maar even en pak mijn koffer alvast met zaken die ik niet meer nodig heb.

Het is laat in de avond en Turijn kickt af van haar Olympische bestaan. Ik ben net terug van een afscheids party die de ONS teams heeft in een te trendy club in Turijn. Blij ben ik dat ik mijn team daar ook tref. Kan ik toch nog even goed afscheid van ze nemen. Na twee biertjes en 10 Euro armer is het wel mooi geweest de vermoeidheid van drie weken komt met een sneltreinvaart in heel mijn lichaam. Ik slenter naar huis de laatste keer loop ik de nachtelijke Vitorio Emanuelle II af. Ik kijk eens over het nog lege pleintje Madame Chritina onder mijn flatje waar over een paar uur alweer de markt losbarst. Hier en dar pikt een duif iets eetbaars op.  Ik lach wat in mezelf. Morgen kan de groenteboer die me iedere morgen trouw om half zes met zijn lawaai wekte, hij nog één keer zijn slag slaan. Ik open de grote groene ijzeren deuren aan de Via Garibaldi en ga het verlopen trapportaal op naar mijn huisje. Ik ga op bed drink nog een biertje en zap nog wat naar de Italaiaanse TV Ik wordt een beetje melangoliek en voel een traan over mijn wang lopen. Mijn Olympics zitten erop overmorgen naar huis. 

      
Ron bedankt voor deze drie meest geweldige weken van mijn leven die ik heb gehad!

Ron's Olympisch webside

Terug...

Het is maandagochtend ik heb mijn koffer al gepakt en heb mijn huisje aan kant gemaakt. Morgen om acht uur vlieg ik terug naar Nederland. Na een broodje en een kopje thee slenter ik wat door de straten van Turijn en wil nog wat dingen kopen en merk dat Turijn anders is geworden. Een ander soort drukte komt weer over de stad. De veel kleurigheid van de kleding is er plots niet meer. Geen Olympische sporters of begeleiders. Geen kleurig uitgedoste fans. Overal wordt alles al afgebroken. Ik hoor dat de Oval na 24 uren al niet meer op de schaatsarena lijkt die het drie weken is geweest. Het ijs is er vier uur na de 5 kilometer al voor een groot deel uit. De tribunes zijn ook al voor een deel weg. Wil ik daar nog naar toe? Nee! ik doe het niet het zal een deceptie worden en dat wil ik niet. Ik loop nog even door de enorme Olympische winkel en koop nog wat shirts voor mijn buurmeiden en een mooi horloge voor mijn Hanny. Ik ga op een terras zitten lekker in de zon en geniet na van alles en nog wat. Met het doven van de Olympische vlam lijkt wel of het voorjaar ineens over Turijn heen golft. Ik bestel een Capuchino. Eéntje met de hoofdletter C. Ik laat alle gedachten die ik heb de vrije loop. Na twee kopjes heerlijke koffie en een plaatselijke mierezoete lekkernij stap ik op.    

Those where the day's...

De avond is gevallen. Ik heb geluk er is weer ergens iemand die zijn WIFI heeft openstaan en ik kan dus even op het internet. Mijn buurmeisje is weer met haar blokfluit aan het knoeien. En weer speelt ze "Those where the day's". Zou ze het expres doen? Zou ze weten dat ik hier drie weken naast haar heb gewoond? Ze heeft in ieder geval wel gelijk. Ik ga stoppen ik voel de tranen in mijn ogen branden. De laatste uren in Turijn vallen mij zwaar, ik ben emotioneel voel me opeens erg alleen en erg moe. Zeg maar bekaf. Ik sluit dit log met dit laatste verhaal af. Dit log was bedoelt als een aardigheidje voor wat vrienden maar jullie hebben meer dan 25.000 keer mijn log gelezen. Dank! Het was mooi! Ik heb mijn Olympische spelen op mijn eigen manier beleefd en zoals ik dat graag eens wilde, intens en van binnen uit. I have a dream.... "Sprak Martin Luther King eens. Zijn droom is nog steeds niet uitgekomen die van mij wel... En het vuur blijft in mij branden. Ciao bella Torino, Ciao Olympica, Mile Grazie!  Nie Hoa Beijing....

               

I thank you...

Ik had gisteravond een zeer moeilijke beslissing te nemen. Om zeven uur moesten we eigenlijk wel richting Medals Plazza om bij de huldiging van Bod de Jong te kunnen zijn. Maar het ONS team was ook de laatste dag volop in actie. Na de dagelijkse de-briefing was er dus een after party. Ik moet een erg moeilijke beslissing nemen, wat moet ik doen? Medals Plazza of met een borrel een mooie tijd afsluiten met mensen waar ik drie weken zeer intensief mee heb gewerkt. Ik heb hen voor het begin van de spelen in drie dagen het spelletje schaatsen bij moeten brengen want daar hadden ze echt niets van begrepen. Het is gelukt. De Italianen zijn besmet met het schaatsvirus en gek op de bekende lijstjes met de ronde tijden. En dat maakt mijn beslissing zo moeilijk.       
Ik kies toch voor Bob de Jong met pijn in het hart neem ik die beslissing. Iedereen is druk bezig met de persconferentie terwijl ik afscheid neem van "Bondi" en "Boots". Het valt me zwaar. De manager Bondi begrijp mijn vraag of ik eerder weg kan. Hij weet hoe belangrijk die gouden medaille voor ons Nederlanders is. Het is jammer dat ik de "perskit", een aardig hebbedingetje met snuisterrijen, misloop maar het is niet anders. Wel krijg ik van "Bondi" een brief. Ik lees deze in de bus. Enkele stukjes uit die brief wil ik met jullie delen.

---

Mark Ledson (REUTERS) "ONS here is easily the best of any Olympics" Bob Condron (US OC) "I would really like the compliment the media venue staff at Speed Skating for their efforts during this entire Olympic games. They are one of my best experiences at the games" Dick- Your passion for the sport and your professional experience were truly an asset to our team. I can never really express my debt of gratitude and appreciation for your NOS flash quotes and ability, in the mix-zone, to ask the athletes the right questions, that made our copy so newsworthy. Your contribution to the team was paramount and for all that I thank you, we could have done it without you. Entry in HHH was also greatly appreciated! I thank you. ONS, Ian Bond

---

Ik laat de Oval voor de laatste keer achter me. Ik ga maar weer eens door de MAG and BAG. Ik kan mijn tranen maar moeilijk bedwingen als ik de gebroken asfalt weg van de Oval naar de bushalte afloop. Meer dan twintig keer liep ik hier na een dag van mooie sport om naar huis of het Holland Heineken House te gaan. Ik stap op de bus en ga naar het HHH. In de bus allemaal jolige mensen in het oranje zij hebben de dag van hun leven twee mooie medailles op de slotafstand van het schaatsen.  Ik probeer niet aan het afscheid te denken. Bij het HHH pik ik Ron op en we gaan naar Medals Plaza. Bij ons in de auto fotograaf Leo Vogelzang. Een ras Amsterdammer met schijt aan de hele wereld mentaliteit. Het is een chaos in de stad het lijkt wel of iedereen naar de laatste medaille uitrijking wil. Maar via alle verkeers verboden die Italie heeft, komen we dus toch nog op tijd bij Medals Plazza. De huldiging is een hele mooie. Eindelijk heeft Bob zijn gelijk aan zijn kant gekregen. En hij is met die gouden plak giga blij. In het vak vlak voor het podium is het dan bij een heleboel Nederlanders erg vochtig. Carl en Bob vieren hun feestje bronzen en gouden feestje onder een hemel die vol is van vuurwerk. We probereren ergen een vorkje te prikken maar dat lukt niet. Overal staan lange rijen mensen voor de deur. We gaan maar weer naar de het HHH en eten daar maar wat in één van de restaurants.


                    

Deze expeditie Turijn loopt nu ten einde en de meet is in zicht. Nog even volhouden en ook ik gaan over de finish. Bijna drie weken terug begon ik deze trip met het vertrek uit Leeuwarden richting Turijn. Ik had toen nog niet kunnen bedenken wat ik allemaal zou gaan meemaken. U heeft het allemaal kunnen lezen in dit log. Soms was het wel een beetje te veel van het goede. Ik viel deze weken van de ene verbazing weer in de andere. Maar als de trein eenmaal rijd en je zit er in, kan je er ook niet meer uit. De vermoeidheid slaat nu met een enorme mokerslag toe, er is geen "drive" meer. Maar het is een heerlijke roes waar ik in loop. De laatste avond in het HHH is een machtige. Heel veel schaatsers zijn binnen en gan helemaal los. De één doet nog gekker dan de ander. Ook voor hun is een zware periode nu voorbij. Er komt een jongen naar me toe. "Ruilen?" - wat die trui van jou voor de mijne? - Ja is goed...Ik heb dus nu een fleeze jack van de Olympic Oval in Saltlake city en hij éé. van mijn twee mijn Torino truien. Het wordt erg laat en  na heel veel bier gaan Ran ik ik maar naar mijn flat en gaan we pitten.

Zondag the final day...

Onderweg naar het HHH rijden we langs de Oval. Hoe vaak ben ik wel niet over de Via Nizza daar naar toe gereden. Ze zijn al druk aan het afbreken. De spandoeken naar de Oval toe zijn al weg. Mijn plan is om er nog één keer te gaan kijken want ik heb nog iets te doen met de roze koeken... Maar ik weet niet of ik het moet doen. Ik heb heel veel reacties gehad op dit log en via de mail. Daarvoor wil ik iedereen een Mile Grazie geven. Het log bijhouden was soms niet eenvoudig. Na weer een te lange dag gevolgd door weer een te korte nacht. Maar jullie zaten op een nieuw log te wachten dus als je er aan begint moet je het ook afmaken. Vandaag weer in normale kleren. Geen rode trui geen werkschoenen geen accreditatie om. Ik moet weer wennen aan "normaal" worden.

              

Vanavond de sluitingceremonie. Mijn vriend Ron Speksnijder krijgt een telefoontje en gaat door het dak. Zijn teamchef belt hem op met de mededeling dat hij een kaart voor hem heeft. "Ritsel en Ratsel" (onze bijnamen die we ons zelf maar hebben gegeven) zitten vanavond dus in het Olympisch stadion. Ik had al een kaart maar voor Ron vind ik het fantastisch. Vanavond gaat de Olympische vlam uit en geven "wij Olympiërs" Turijn weer langzaam terug aan haar bewoners. Hier heel veel foto's

Thank you ONS team...

Sorry I had to leaf before debriefing and after party. But I now for sure that after three weeks of speed skating that you no what a golden medal mends for me. So I have to make a very difficult decision. Medal Plazza and sing our national anthem in the glory for Bob de Jong or the after party of the ONS team. I choose for that glories moment on medals Plazza. Sorry for that decision.

I cried on the way from the Oval Lingotto to via Nizza to the busstop. People who have seen me didn't understand me. But those people don't now what a wonderfull time we shared to gether. What a wonderful 17 days I had with you in the best ONS team of the Olympics. A will give a specially great compliment to those who had never see speed skating before and learn the game ferry fast. You Italians are infected with the ice fiver we Dutch's have for decades. You have learnt to fill in that stupid list with lap times.

I can not say thanks to every member of the ONS team But I would thank Bondi.
" He Mate thanks for your fantastic letter you give me". And when I ever sit at a billabong in the shade of a coolibah-tree... Yes mate you now what I mean.

ONS team Mile grazie!!!!!

Dick

Helden gaan en komen...

Wat een dag vandaag Goud en Brons! En wat een race. De tien kilometer is lang soms erg lang. Maar vandaag was de tien kilometer in een vloek en een zucht voorbij. Het begon al bij de rit van Bart Veldkamp een stuk schaatsgeschiedenis neemt afscheid op het hoogste platform wat je kan bedenken. Onder in de kelder in de mix-zone stelt Radio collega Floris vast dat hij bij het passeren van de finish kippenvel had. Bart Veldkamp breekt, tranen wellen op en hij excuseert zich en gaat huilend naar de kleedkamer. Wat een moment om dat te mogen beleven!


          
De laatse bel voor Bart...

Ik loop uit de Mix Zone naar boven en kom in de hal van het stadion. Staat daar Freek de Jonge. Kaarten in zijn handen in discussie met een Italiaan die niet weet wat hij moet doen. "Kan ik helpen", vraag ik. Ze moeten naar een bepaalde tribune en mogen niet even "binnen door" door sectie zes. Die is alleen toegankelijk voor de Olympische familie en je moet daarvoor een "zes" op je accreditatie hebben. Als er problemen zijn met Nederlanders en ze zien mij, dan mag ik het oplossen. En dan doe ik dan op de manier zoals "wij" dat doen. Snel en direct eigenhandig oplossen en niet de hele wereld erbij roepen. Adequaat neem ik Freek en zijn gevolg mee langs "sectie 6" laat alle Italianen staan zwaai wat en neem ze mee door verboden gebied. En ze knikken vriendelijk en weten toch dat het geen zin heeft om achter me aan te gaan wan de Oval is na drie weken tot Nederlands grondgebied verklaard en dus gelden daar ook de Nederlandse improvisatie mentaliteit.

      

Als Freek weer weg gaat kom ik hem weer tegen en bedankt me vriendelijk voor de hulp. Ik "ridder" hem met een IOC pin. Heeft u Freek bij Mart Smeets aan tafel in caffé Torino zien zitten met die pin op zijn revers...Die heeft hij dus van mij. Ik zie hier en daar Friese mutsen en truinen. "Jo binne ek mar in ein út de reek" Is dan de steevaste begroeting. Vol verbazing zien die mensen mij dan aan. Een rode Olympische trui die Fries spreekt? Jawel het kan! Dit zeg ik dus ook tegen Jippe Holwerda uit Lioesens. En hij herkent me van het stuk uit de krant van vier weken terug. Hij vraagt mij oprecht wat mij bezielt om drie weken geen inkomen te hebben en dit werk vrijwillig te doen. Ik probeer hem dat te vertellen dat deze drie weken met geen goud zijn te betalen. Hij snapt het niet, maar ik geef hem het adres van dit log en hij zal het allemaal gaan lezen. Maar waardering heeft hij wel voor me dat ik dit doe. Kijk da's mooi Jippe

Met nog één dag te gaan van competitie valt ons ONS team langzaam uitelkaar. Gigi haar taak zit er op en is vanavond dus voor het laatst. Ik besluit dat we een ONS groepsfoto maken. En waar kan het beste ONS team van deze spelen dat het beste doen... Juist op de plek waar alleen de besten mogen staan. Het ere schavot van de Oval Lingotto!

En als je er toch bent natuurlijk ook even het "heilige" ijs even aanraken. We tellen nu echt af, nog twee dagen en het Olympische vuur zal in Torino gedoofd worden. Maar of het in mijn hart wordt gedooft.....

          

Bloemetje...

Ok, vrienden ik weet dat het soms wel heel veel is wat we hier mee maken. Ik kan me ook voorstellen dat u denkt, "Ja moet dat allemaal ik word er een beetje moe van om al die jongensboeken verhalen en avonturen te lezen". Maar kunt u nagaan hoe wij ons voelen. Waar we de "power" vandaan halen is ons en echt voor iedereen hier een raadsel.



    Gisteravond bijvoorbeeld weer een klein avontuur. Ik ben naar de huldiging van Ireen Wust geweest. En vallen er hier en daar soms Olympische disciplines af. Er ontstaan soms ook spontaan nieuwe. Als u eens naar een huldiging op Medals plaza heeft gekeken weet u denk ik al wat ik bedoel, het bloemen gooien zonder aanloop. Gisteravond een regen van de meest gewild boeketjes hier in Turijn. Op de Plaza zijn 33 medailles en bloemen uitgereikt. En zeker 28 bossen bloemen gingen het publiek in. Link en rechts ploffen de ruikers naast me neer.


         

Totdat... De Duitse snowboardster Amelie Kober winnares van het zilver ineens haar bos bloemen mijn kant op gooit. En Yes die is van mij! Leuk detail is dat al die bosjes bloemen door leerlingen van een bloembindsteropleiding uit Almelo worden gemaakt. Iedere dag moeten ze ongeveer 130 boeketten maken. Gisteren in het Olympisch dorp met twee van de dames in het bloemenwinkeltje gesproken. En brurtaal gevraagd om een boeketje. Maar ik heb er nu al één!

                        

Op het medals Plazza gisteravond ook een optreden van de Oude rocker Lou Reed. Toch iemand waarvan je zegt, daar staat toch wel iemand. Veel mooie muziek heeft de man gemaakt. Maar na een half uur had ik het wel gehad met de heer Reed. Veel en heel erg hard. Misshien heeft hij later op de avond zijn beste repertoire van weleer gespeeld maar voor mij...Nee dan maar naar Blof in het HHH. En die wisten zelfs de Italianen in te pakken.

Vandaag heb ik nog een slaper buiten de vaste gast Ron in Chez Dick. Bert-Jan het vriendje van Marjolein uit het HHH is over uit nederland. En natuurlijk nergens een plekje. Ik had al aangeboden om mijn flat aan die twee te geven konden ze even...... en ik dan in het hotel van Marjolein met twee dames..... Was ook niet goed. Dus Bert-Jan gaat slapen bij Ritsel en Ratsel. We wijden Bert-Jan gelijk maar even in bij mijn onderbuurman. Salpi de Kebab boer.  Je wilt trouwens niet weten wat te veel bier en een berg Kebab doet met drie mannen in een kleine flat....

Nog drie dagen...

Met nog een paar dagen te gaan vandaag een vrije dag gehad en dat was wel lekker. Zeker na de geweldige avond die we hebben gehad in het HHH. Natuurlijk de mooie plak gevierd van Ireen Wust. Er trad een band op en ik moet zeggen ik had er nog nooit van gehoord maar geweldig wat een stel mafkezen in het kwadraat. The Corona's voor al uw feesten begrafenissen en andere knokpartijen.

         

En daar werd ik aangesproken door nog een schaatsgek. Aagje (van de Ids Postma site) Zij heeft ook de reis naar Turijn gemaakt om het feest hier mee te maken.

OVS

Maar de vrije dag dus. Ik ben vandaag met Ron naar Sestriëre geweest. Ron heeft me dar zijn werkplek laten zien in het OVS, Olympic Vilage Sestriere. Een plek waar je weer de nodige passen voor moet hebben om tussen de atleten mag lopen. Prachtige gebouwen waar de atleten verblijven. En dit keer scheen de zon volop in het wintersportplaatsje. En dan zijn die bergen schitterend om te zien. Op de terugweg een kaart geregeld voor Medals plaza want daar is het natuurlijk vanavond te doen. Ireen Wust haalt daar haar bronzen plak op. Vanmiddag ook in het grote Olympische dorp in Turijn geweest. Even buurten bij "mijn" meiden. Een groot nieuw complex in het zuiden van de stad. Na de spelen wordt dit een hele nieuwe woonwijk van Turijn met winkels en andere voorzieningen. Het Nederlandse paviljoen is geheel oranje en ziet uit op de Oval. Bij de ingang zijn de foto's van de medaille winnaars opgeplakt. Het veel kleurige complex is een aanwinst voor de stad die wel ietsje kleur kan gebruiken.



             

Brug te ver... En natuurlijk die brug. Die grote rode boog die twee delen van de stad met elkaar verbind. Een waar kunstwerk. Maar als ik de brug opstap voel je een enorme trilling in de hele brug. De hele brug trilt door de wind. Zelfs de tuidraden zwiepen behoorlijk heen en weer. Als dat maar niet snel tot materiaal moeheid gaat leiden. Maar erg mooi is dat ding wel.

            

Kwoot

In de namiddag word ik gevraagd om voor SBS Hart van Nederland een kwoot te geven hoe de buitenlandse journalisten reageren op het Oranje legioen. Ik vertel over de persconferentie van gistermiddag waarin een Canadese journalist vraagt hoe het is om door dat oranje volk te worden aangemoedigd. Cindy Klassen vertelde dat het gistermiddag een beetje als Heerenveen aanvoelde. Want de Nederlanders zijn een voorbeeld voor alle supporters waar ook ter wereld. Zij juichen voor iedere sporter of hij nu slecht of goed presteert."  Vanavond even kijken.

Een rustige dag...

Vandaag dus de eerste normale dag waar geen gekke dingen in gebeurden. Eens lekker uitgeslapen en een filmpje gemonteerd van de Marianne Timmer Huldiging. Filmpje Marianne Timmer Dan de telefoon. "He met Jetse...út Makkum.." Hé Jetse ben je er, mooi? "Wij gaan nu naar de Oval kom je ook?" Ja Jetse ik kom er aan. Ik zie op de klok en het is half één. Ik hoef pas om drie uur te beginnen maar ik besluit te gaan.

Frysk...

Bij de bushalte sta hoor ik in eens als er een grote auto stopt. "Nou dat is krekt wat foar ús. Dy kin ús wol efkes nei it reedriden bringe" Hé FRIES! "Nou ik soe sizze stap yn dêr jouwe jim dochs neat om". Blijken de ouders van Arend Glas ook staan te wachten op de bus . Enorm aardige mensen en een leuk gesprek mee gehad onderweg naar de Oval. Maar zegt de moeder van Arend ineens. "Mar jo binne dochs dy man dy't yn de krante stean hat".- Ja. "No moast ris sjen stiet dy man sa mar in ienen foar ús midden yn Turijn." Jetse staat voor aan bij de "Mag and Back" en ik maak en praatje met hem. Ik pak de video camera en maak wat plaatjes en korte interviewtjes. Ach wie weet is het wat om morgen door te sturen naar Leeuwarden zodat Omrop Fryslân er wat mee kan. Jetse is namelijk een enorme Gunda Niemann fan en heeft een spandoek voor haar gemaakt en mee genomen. Helaas voor hem Gunda was niet in de Oval vandaag.

Jetse rechts vooraan in echte Frske trui.

Bella Italia

Het heeft even geduurd maar Italië heeft de schaatskoorts nu eindelijk te pakken. Italianen net zo maf in de kleren als wij Nederlanders en hossen en dansen op de klanken van het dweilorkest Kleintje pils. Wat we toen nog niet wisten dat dik vijf uur later Enrico Fabris het goud pakt op de 1500 meter. Het is nu echt "los" hier in Turijn. Eindelijk, met nog maar vijf dagen te gaan...

   

Het ONS team bestaat voor 90% uit Italianen en dat moet ik dan ook veelvuldig horen. Ach we pakken jullie wel weer eens in met boter en suiker glimlach ik vriendelijk. "Ma cosedie tsi?" Ja of je wordt lust... Over wordt gesproken ik eet vandaag weer iets van pasta met de ONS groep.

   

Bankpas...

Het was op de opwinding van de het goud van Fabris een zeer rustige dag. Onderweg naar het HHH mijmer ik hoe het nu zo komt dat dit zo is zo als het is. Rustig. Zou het misschien komen om dat de Heer Speksnijder nog niet heeft gebeld. Want van nature, en mensen die mij goed kennen ben ik een zeer bescheiden en een iet wat teruggetrokken persoon. Sinds ik Ron ken doe ik wel eens gekke dingen... Ik loop voorbij de nog steeds groeiende rij Italianen die niet het House in mogen. Ik loop naar het perscentrum groet zo links en rechts een collega en zie de Heer Speksnijder zitten. Met een mij iets wat te brede smile. "Ik ga jou straks heel blij maken". Oeps, daar gaan we weer denk ik. Er flits weer van alles door mijn hoofd wat staat me nu weer te wachten. "Als jij nu eerst eens twee biertjes haalt" Ik haal dus slaafs twee goud gele rakkers en ineens haalt die Speksnijder mijn bankpas die ik kwijt was te voorschijn. Het gat onder mijn neus wordt er groot en wil even niet dicht. "Hoe kom jij daar nu weer aan?' -Lag tussen de voorstoelen van mijn auto.

Ik besluit terplekke om voor de rest van dit jaar aan geen enkele loterij meer mee te doen. Heeft toch geen zijn al mijn geluk is voor dit jaar op.

Saai...

Het zou dus vandaag eens een normale dag worden. Ja dat had je gedacht, niet dus. Vandaag vrij van het Olympische werk. En heb ik eerst teksten gemaakt, met horten en stoten door gebrekkige E-mail communicatie, voor het TV programma Plysjepost. Het boeven vangen gaat wel door ook tijdens mijn afwezigheid.

Vanochtend ontdek ik dus dat ik mijn bankpas kwijt ben en dit keer heb ik niet het geluk van de camera. Direct alles maar laten blokkeren. Nog navraag gedaan hier en daar maar dat eigenlijk tegen beter weten in.

Krantje..

Ron beld me vanmorgen. Geen groot nieuws want dat doet hij wel vaker. Maar in eens zegt hij "Zeg jij had toch gisteren een kwoot van Marianne. Imagine, eight years after my first Olympic Medal and I did it again... " Ja die is van mij die heb ik op het ONS-net gezet. "Nou die staat dus breed uit met een knoepert van een pagina vullende foto in het Olympische atleten krantje". En dat vind ik dan heel leuk!

Felicity...

Aan Felicity hebben we dus veel te danken, door haar konden we gisteren op Medals Plaza staan. Ron kreeg vandaag nog een SMS van haar of alles goed gegaan was en als we wat nodig hebben...Pardon als we wat nodig hebben! Reken maar. Al eerder hadden de Heer Speksnijder en ik het besluit genomen om haar een zeer gewild Heineken fleeze jack te geven. Zo'n ding gekocht en op naar het perscentrum. Geen centje pijn deze keer om binnen te komen. Helemaal door het dolle heen was ze met dat jack. Even lekker sosjo kletsen met haar en in het gesprek blijkt dus dat haar opa van Schiermonnikoog komt! Het is Opa Mooi, voor Schierders ongetwijfeld een bekende naam. En dan vraagt ze ineens of we zin hebben om te blijven voor Marianne. JA NATUURLIJK. Ze pakt twee accreditaties en hopla Speksnijder en Jansen zijn weer de koopman. En als we vaker willen komen, één telefoontje en het is geregeld. We dragen haar natuurlijk op handen!

Nederlandse hap...

Ron en ik gaan eerst dus eens normaal eten. We belanden bij de plaatselijke buurt Chinees. Bestellen een klein biertje! De kleinste die hij heeft is een fles van 0.6 lieter. We vragen of hij ook een groot fles bier heeft, No, No, No, meer komt er niet uit. En hij haalt zijn schouders op en sloft weer naar de keuken. We bestellen wat van dit en wat van dat, lekker toch dat Nederlandse eten na twee weken pasta.

Medaille...

We gaan de arena in en komen op de zitplaatsen terecht. Een mooi plekje met een mooi overzicht op het hele totaal. De uitreiking is erg mooi en Marianne toont haar emoties.
Na de uitreiking gaan we richting de Mix-zone en komen daar Marianne en Henk tegen met de hele goegemeente van de vaderlandse pers. De SD kaarten in de camera's worden in rap tempo volgeschoten door de fotografen. Ineens staan we oog in oog met de Olympische kampioen. En Ron mag de gouden plak heel even beet houden. Ik ben niet het enige watje op de wereld zo blijkt later!

En zo eindigt ook deze dag weer vol gekke gebeurtenissen in Turijn. Wat zal de dag van morgen weer brengen...

Voor foto's kijk bij de link "Dick's kiekjes"

FILMPJE ERBEN...

Filmpje huldiging Erben Wennemars

Gouden sneeuw...

Vrienden, het is nu kwart voor elf van wat weer een enerverende dag is. Ik zit koud en nat in het perscenrum van het HHH. Eerst de gouden medaille van Marianne. Gekkenhuis in de Oval. De kwoots vliegen me rechts en links om de oren. Ik heb een truck ontdekt om ls eerste de flaschkwoots op het net te krijgen. Ik pak ze van de NOS-feed. Die TV lijn kan ik nu in ons kantoor bekijken. En dat viel de managers van ONS op. Zo snel de kwoots op het net hoe kan dat... Vandaag kwam de grote baas langs die verantwoordelijk is van alle ONS teams. Juist op het moment dat ik twee keer de Flash kwoots dicteer aan Bondi mijn manager. Hij is onder de indruk van de simpele oplossing en een hoge mate van efficiëntie. En door die complimenten kon ik dus eerder weg. De persconferentie gaat in het Engels dus dan kunnen de andere ONS'ers wel aan.

Ron had de kaarten geregeld, ik kon ze zelf niet meer ophalen, we moesten ze echter nog wel even ophalen... Door de enorme sneeuwval in Turijn van de hele middag is het toch al chaotische verkeer helemaal een drama.
Alle dingen die onze lieven Heer heeft verboden doet Ron met de auto met liefde. Op een één of andere zondag zal hij daar verantwoording voor moeten afleggen met een oprecht gebed.

Ergens dumpen we de auto en speren naar Meddals plazza. Alle ingangen zijn geblokkeerd. We moeten een heel eind om om bij het perscentrum van Meddals Plazza te komen want daar zijn de kaarten. Na weer een politie blokkade ga ik, op de mijn te eigenwijze in discussie met enkele politie mensen. Van de stuk of zes is er ééntje die eens Engels spreekt. Hij merkt dan mijn geduld op raakt en hij kan mijn argumenten, van zoveel domheid tussen en non communicatie tussen de zes politie korpsen niet weerleggen. Hij brengt ons naar de ticket box. Daar weer veel onnozelheid en "ikke niet begrijp" maar dan in het Italiaans.Ik heb sterk de indruk dat ze me gewoon niet willen begrijpen. De klok tikt. Het zusje van Erben Wennemars, Riette, wordt nerveus. Straks mist ze de huldiging van haar broer nog...

Eindelijk kan ik Felicety bereiken en zij weet de baliedames te bewegen dat we weer met een politie agent verder naar het pers centrum. één deur verder... Hij wil het echter alleen doen voor een pin! Fijne jongen hij is van de Polizia Finanzia. Het is jammer dat er zoveel dingen verkeerd gaan in deze stad met dit enorme evenement door gebrek aan talen kennis. Van de tien medewerkers is er maar één die Engels spreekt in het tickets winkeltje. lekker handig als de hele wereld op visite komt.

Dan staat Felecitie aan de andere kant van het hek we worden binnen geloodst. Met duwen en trekken. En dan... één politie agent begrijpt onze haast en haalt ons naar voren we begrijpen uit zijn Italiaans dat wij voorrang moeten hebben omdat Erben wordt gehuldigd en van Felicity te horen krijgt dan wij bekenden en familie zijn van een prijswinnar die gehuldigt gaat worden. Ze bestaan dus toch!

Zonder kaarten worden we het VIP vak ingeduwt. Mijn mond valt open waar we uitkomen. Vier meter voor het enorme podium waar ik u al eens eerder over vertelde. Mensen ik moet u bekennen ik heb daar staan huilen. U zult mij voor een watje uitmaken en dat mag u. Op dat moment in deze weken daar te mogen staan het is niet te beschrijven. De sneeuw, het licht, het plaatje is echt compleet. Zo moeten de winter spelen zijn.

De huldiging van Erben is zo intens mooi. Samen met zijn vader, moeder en zijn zuster dat moment te mogen meemaken. Echt super. Opeens gooit Cheek zijn bloemen het publiek in. Even later roepen wij om de bloemen van Erben. En ja hij ziet ons en gooit zijn bloemen naar ons toe. De \bloemen komen echt bij de familie Wennemars terecht.

En dan de kers op de taart. Kan dat eigenlijk nog wel na zo'n avond die we al hebben gehad? De kers heet Whitney Housten Na een aankondiging duurt het nog eeuwigheidvoor dat mevrouw opkomt. Maar dan is ze er dan toch. Op enkele meters van ons vandaan probeert ze te zingen. Ja ik zeg proberen! Ze haalt haar tonen niet meer, maar mooi is het complete verhaal wel.

Koud nat en vol van emotie gaan we op zoek naar iets warms. We schuiven aan in een soort McDonalds maar dan met Pizza's We warmen daar op en er komt weer gevoel in mijn koude en pijnlijke vingers.

Wat voor weer...

Wat voor weer ....

Het is zondagochtend in Turijn. Tientallen kerkklokken strooien hun lied uit over een de stad. Ze doen dat vooral tegen elkaar in, alsof ze een wedstrijd doen wie het hardst en het mooist klinkt. Het is een mooie ochtend aubade. Als de kerkklokken zwijgen schiet er een deuntje in mijn hoofd. "Wat voor weer zou het zijn in Den Haag..." Ik fluit het terwijl ik onder de douche stap. Als ik naar buiten kijk zie ik dat het regent en het maakt van Turijn een trieste stad. Ik hoef pas om vier in de Oval te zijn en heb een filmpje gemonteerd van mijn bezoek aan de Mole Antonelliana en terwijl ik bezig ben zie ik dat ik opeens op een dikke acht minuten zit. Terug snijden dus tot een drie minuut nog wat. In TV land heet dat "Kill your Darlings..." Maar ik hoop dat jullie een klein beetje een idee krijgen van de "Mole" waar je rustig een hele dag in kan rond zwerven zonder dat je je ook maar een minuut verveeld. Klik op de link en bekijk een impressie van de Mole. Mole filmpje...

Those where the days...

Ik geloof dat mijn buurmeiske later de muziek in wil. Ze oefent met de nodige regelmaat op de blokfluit...Oeps! Als ik ergens een pestpokke hekel aan heb, is het wel aan een blokfluit. Vroeger overgehouden van de lagere school van een juf die iedere dag moest laten horen hoe "geweldig" zei was op dat stuk hout. Ik vind het nog steeds zonde van die boom waar die fluit van dat mens is uitgezaagd. Vandaag speelt mijn buurmeisje, "Those where days" van Mary Hopkins. Het komt uit een ver verleden, zo ergens achter in de jaren zestig. En die song is wel te pruimen. Mijn eerste vlinders in lagere regionen van mijn onderbuik kreeg ik bij de aanblik van Mary Hopkins. Gelukkig kent ze het liedje goed en herhaalt het vaak. Die andere stukjes lukt haar niet erg best en slaat ze dan ook snel over. Wijs besluit. Over een fluitje gesproken... Gisteravond in het HHH iedereen loopt met een fluitje om zijn of haar nek. Weer een aardigheidje van een sponsor. Ik denk, kom laat ik een eens jolig zijn, en blaas bij een lieftallige dame op haar fluitje....Maar was dat wel verstandig. Zegt ze. "Nou nou, ik blaas toch ook net zomaar op jou fluitje.... " Vrienden van dit medium. Het is jammer dat er op dat moment niet een foto van mijn rode konen is gemaakt. Volgens de heer Ron Speksnijder zijn reactie was dat een plaatje uit duizenden geweest. Hij lag in ieder geval dubbel van het lachen met tranen in zijn ogen. Ik haat fluitjes en ga niet weer jolig zijn.

Kaarten...

Het bericht over de kaarten van het concert van Whitney Housten blijft maar uit. Ik heb maar weer een sms gestuurd naar de dame van de kaarten. Ik kan ze nu niet meer ophalen en Ron zal dat moeten doen. Ik hoop maar dat het gaat lukken.

Tot 12 uur op bed...

Vanmorgen erg lang op bed gelegen pas om twaalf echt wakker geworden. Natuurlijk mijn "vriend' de groenteboer was weer de eerste om half zes. Om een uur of tien een sms van één van "mijn" meiden of ik de kaarten voor Whitny Housten al had. Een uurtje later telefoon van mijn vrouw. Maar iedere keer toch weer ingeslapen. Gek hè.... Het was tegen de bedoeling in van Ron en mij toch weer laat. We hebben in het HHH de beveiliging geholpen. Het liep bij de HHH-shop helemaal uit de hand. De twee meiden konden het niet aan oplettenen verkopen.

Voor die twee was de situatie op dat moment dreigend. De beveiliging had geen mensen meer over. Ron is bij de kassa gaan staan en een oogje in het zeil gehouden en ik bij de ingang. Twee er uit twee erin. En zo waakten wij als kloeke hoeders over moeders maagden die daar hard werkten. En Italianen die nu allemaal echt betaalden voor de spullen die ze willen hebben. Want Italiaanse vingertjes zijn erg snel...

Cultuur...

In Turijn is het natuurlijk niet alleen maar winterspelen. Hoewel Vancouver zich er al \presenteered als de stad van de volgende winterspelen.De oude binnen stad heeft een fantastische architectuur. Mooie parkjes tussen zeer rijk, in barrok stijl, versierde huizen. Wat de Oldehove is voor Leeuwardens, De Boarnstertoer voor Oldeboorn en de Waterpoort voor Sneek. Zo heeft Turijn haar Mole Antonelliana.

Een toren van 160 meter hoog die hoog boven de stad uittoornt met haar typische bouw. Het is het hoogste bakstenen gebouw ter wereld. Gebouwd als Synagoge maar toen de Joden hun poen op was heeft de stad de toren gekocht. Nu is in de "Mole" het nationale Film museum gevestigd. Voor film liefhebbers één grote snoepwinkel waar dingen uit de rijke Italiaanse filmgeschiedenis zijn te zien. De bustier van Marlyn monreo. Hoed en das van Marcello Mastroianni en het hoedje van Chaplin.

Om binnen te komen heb je soms even een truck nodig. Ik heb geen zijn in drie kwartier wachten. Dus mijn perskaart gepakt de rij voorbij en naar binnen. "leuk dat u er bent en welkom in de Mole hier uw kaartjes en misschien een kopje koffie...?" Soms is dit vak zo slecht niet...

Maar de mooiste film zie op het dak van de "Mole"....maar ik tref net weer een regenbui die Turijn bezoekt.

Wij van Oranje...

Turijn is oranje het lijkt hier wel Koninginnedag en er is een hoog Peppie en Kokkie gehalte in de stad van verklede Italianen.! En niet alleen door Nederlanders. Schudden de Italianen hier een week geleden nog met hun hoofd als er weer een groep Oranje malloten voorbij liepen. Nu lopen ze zelf in het Heineken House Oranje. Ja het kan verkeren sprak Brederode al en zo geschiede het...

En dan de wedstrijd van vandaag. De verwachtingen waren erg hoog gespannen. Wel of geen goud maar wie most dat dan pakken. Jan Bod, Wennemars.... Het werd Davis en op wat voor een manier. Maar Wennemars is blij met die plak! Ongelofelijk mooi.

Meddals Plazza vervolg....

Vandaag vier kaarten los weten te kletsen voor zondagvond nu die andere drie nog. Ik neem een Heineken fleezetrui mee misschien dat Felicity , de dame van de kaarten, daar gevoelig voor is. Hoe die veldtocht verloopt ziet u morgen wel weer.

Sestriërie

Het is vrijdag VRIJ!!! En ik heb kaarten voor de afdaling en slalom van de vrouwen. De beroemde combinatie. Ik heb nog nooit op de latten gestaan maar wil het wel eens meemaken. Met de trein eerst naar OULX. Een morsig bergdorp waar reuk noch smaak aan zit. Ik weet nu ook wat het mooiste is in dat OULX...

De eerste beste trein weer terug naar Torino. Dan met de bus naar Sestriëre weer een wereldreis maar wel mooie wereld met al die sneeuw. Want het heeft weer gesneeuwd in de bergen en dat hebben ze nodig ook. Sestriëre is carnaval! Veel dronken zweden Noren. Ik heb nooit op de latten gestaan maar het lijk me nu wel eens leuk om te doen als ik dat zo zie.

Kent u de dame nog die in het RTL 4 in het land filmpje acteerde? Moniek heet ze en is de barmanager in het HHH. Ik ben gisteren na de huldiging van het brons even bij haar langs geweest. Klik de link aan en u ziet de huldiging in het HHH en Monika.

FILMPJE Huldiging...

Turijn is vandaag volgelopen met Nederlanders voor de ritten van het weekend. We mogen nu niet meer goud weggeven. Zaterdag is vlammem!!!!

Trouwens als er zaterdag goud of wat dan voor medaille uitrolt voor Nederland worden die medailles zondag uitgereikt op Medals Plaza met een optreden van Whitney Housten.... Daar zijn allang geen kaarten meer voor te krijgen jammer dus.

The Ausies

Maar... vrienden in de lage Landen van uit het hooggelegen Turijn kan k u melden dat er aan kaarten wordt gewerkt. Donderdag avond was het bijzonder druk in het HHH politie moest de boel regelen buiten etc etc. Krijg ik telefoon dat mijn manager Bondi buiten staat met een grote groep "Ausies" Of ik hen even naar binnen kan loodsen. Met wat lachen en semie officieel geklets van "Invited Olympic ONS team. where are you.." lukt het op die Italianen een loer te draaien en vinden ze het nog erg interessant ook nog.

Laat tussen dat groepje "Ausies" nu een meiske zitten die de op het kantoor werkt waar de kaarten die r nog zijn uitgegeven worden. HAHAHAHA Lieden van Dietschen bloede u raad het al aan de kaarten wordt gewerkt. Olympische spelen betekend contacten leggen en strooien met visite kaartjes.

BRONS...

Brons... Wat een drama niet te beschrijven. Als je van te voren op de ze uitslag bij de heren veel geld had ingezet had je krom gelopen van het geld. Een gouden plak veranderd in brons door een plastic blokje. Gezien de tijden die ze hebben gereden was de verwachting van die gouden plak zeker op zijn plaats. Maar hoe het ook zei die bronzen plak is en blijft een bronzen plak en is natuurlijk gevierd door de beste fans van Nederland in het HHH. De vijf kanjers kregen de bronzen HHH medaille uitgereikt door Kees Verkerk en Ard Schenk. Ik moest gelijk even denken aan die zondagmorgens wanneer ik als jonge schaatser met hem op Thialf trainde. Hij uitrijden en wij als idioten sprinten om hem bij te houden. En vanavond staat hij een biertje voor me te tappen... Ik heb het vandaag moeilijk gehad in het ONS kantoor. Al die Italianen natuurlijk de hele dag de gek aan gestoken dat ze misschien wel een bronzen medaille zouden winnen.... Oeps. Het leuke aan de winst van de Italianen is dat je de Italianen natuurlijk veel moet feliciteren. Vooral die meiden in het ONS kantoor. En zei natuurlijk mij weer erg troosten. Werdt het toch nog leuk. Gaat het meneer Jansen... Verrassing... Vrienden in de lage landen u weet allen van "mijn" meiden en de enorme veldtocht van de kaarten voor de opening. Welnu zit ik 's avonds in het perscentrum te werken aan dit log gaat de telefoon. "Waar ik ben". Ik moet even naar de uitgang komen van het HHH ze hebben wat voor me. Nou der maar naar toe. Krijg ik een bonnetje in mijn handen geduwt en daarmee kan ik wat ophalen bij de tassengarderobe. Ik er heen  en krijg ik een tas in mijn handen gedrukt. Die open gemaakt...... Ja wat een verrassing! Een zakflacon, met Olympische logo erop. Een fles met een heerlijke kruidenbitter en een zakje GIGA heerlijke echte Torino chocolaatjes!  Dit als dank voor mijn veldtocht voor de kaarten. Waar ik natuurlijk zelf ook alle belang bij had. Meiden dit is echt te gek. De foto's zeggen genoeg denk ik... De dag vanmorgen...  Ik heb morgen vrij en ga naar het skiën in Sestriëre.

Wat moet ik schrijven...

Er zijn columnisten van grote kranten die wel eens te maken krijgen met een "writers block" Heel vervelend want je hebt dan geen enkele inspiratie waar je het over zult hebben. Het beste medicijn voor deze aandoening lijken gewoon de Olympische spelen te zijn...

Vervolg videocamera...

Vertelde ik u gisteren dat ik mijn videocamera kwijt was maar er is iets wat u moet weten. Er lopen in en rond Turijn ongeveer twintig duizend mensen rond met de zelfde uniformen. We hebben ook allemaal dezelfde rugzak. In ons kantoor in de Oval Lingotto staan er soms een stuk of acht. Heb ik met mijn stomme kop de video camera in een andere tas gestopt.... Ja gaat uw gang maar en geeft u daarover maar het commentaar wat u wilt.

De wedstrijd...

Het kan dus vriezen en dooien. Dat bleek dus gister ook wel. De dames uitgeschakeld door de Duitsers en de Mannen vandaag een mooie finale plaats tegemoet. Want de Italianen zijn erg diep gegaan volgens Rintje Ritsma. Erben Wennemars was nog stelliger in zijn commentaar; "We hebben een feestje te vieren let maar op. We gaan alles geven wat we hebben en het dondert niet wat voor wedstrijden er achter aan komen. Dit is wel een Olympische plak waar we voor gaan. We moeten Nederland eens ophouden met dat gezeur dat de team persuit niet een "echt"onderdeel is. Mensen het gaat om een gouden medaille! En die wil ik hebben. Andere landen waaronder de Duitsers sparen sommige schaatsers. Wij gaan vlammen!"

Visitie in de Oval...

Vlak voor de Oval stappen een paar zeer opvallende oranje miepen in de tram. Ik ga even kijken want ik moer er ook uit. Zijn het "mijn" meiden. Ze gaan een dagje naar de Oval. Er moeten nog wat kaarten geregeld worden door Margo en Marieke maar in de Oval ontdek ik hun op de tribune. Ze hebben dus kaarten weten te scoren voor maar twintig euro.

Ingrid en Arienne hadden al kaarten. Later blijkt Ron ook voor een koopje in de Oval te zitten.
Terwijl ik de laatste kwoot dicteer staat Speksnijder ineens breed lachend op de perstribune. Leve de beveiliging....Ik heb hem mijn stekjes laten zien waar ik probeer te overleven. Nog even een paar foto's gemaakt en op pad maar weer...

Caffè Torino....

Ron en ik lopen naar de auto om een hapje te gaan eten in de stad. "Gaan we daarna nog naar het HHH?" -Nee, zeg ik, we gaan de stad in ik weet wat beters.. "Wat dan?". - Laten we naar caffè Torino gaan .

Groetnis oan Gerrit en Ingrid...

Ik heb vanmiddag met Dione de Graaf gesproken en we zijn om een uur of half tien welkom. Als een kind wat een hand vol pepernoten krijgt van Zwarte Piet zo blij was die Speksnijder. Het had toch nog wel even wat voeten in aarde maar we kregen toch een paar plaatsen.

De reden daarvoor was eenvoudig bleek later want wie treed er op? Jaimie Cullen... Nu kun je me een boel vragen maar ik kan je niet vertellen waar ik dat snotjong van moet kennen. Maar hij schijnt redelijk plaatjes te verkopen. Het blijkt een heel aardige jongen te zijn als we hem later in de bovenzaal van het caffè Torino ontmoeten. Ja daar zijn we natuurlijk ook geweest want we hebben wat gelobbyd voor het één en ander. Het resultaat ziet u nog wel....

FILMPJE...

SMS en telefoon...

Vrienden in de lagelanden dienen jullie rond half twaalf al niet de stonde te hebben plaatsgenomen? Gekkennhuis gisteravond na de uitzending van caffè Torino. SMS telefoon We hebben je gezien! Etc etc etc . Leuk is het leven tijdens de spelen!

De dag van vandaag...

Vandaag zal het wel erg laat worden in het HHH ben ik bang. Een plak zit er toch zeker in. Nederland tegen Italië wat een indeling om een plaatsing voor een mooie plak op te halen. En ik hoop toch echt dat het goud wordt. Het mooiste sportboek in de gehele geschiedenis kan dat geschreven worden. Na vijf Olympische spelen en alles te hebben meegemaakt in het schaatsen wat je kunt bedenken. Heeft Rintje Ritsma dan eindelijk zijn gouden plak. Hij zij gisteren dan wel dat hij niet een speciaal gevoel heeft nu dit zijn vijfde spelen zijn. "Het is leuk voor over twintig jaar in de geschiedenis boekjes maar nu hecht ik er niet zo aan..."
Dik 1.90 meter lengte bravour! De grize giet him sa no en dan ek oer de grauwe! Is een Friese uitdrukking dat hij soms ook kippenvel heeft.

Het Olympisc leven is zwaar tillen...

HIER MEER FOTO'S

VIDEOCAMERA WEG...

Ik ben mijn video camera kwijt! Gisteren in de Oval heb ik hem nog gehad. Nu blijkt vanmorgen toen ik mijn tas in orde maakte dat hij er niet in zit. Ik hoop dat hij nog in het perskantoor van de Oval is. Mijn morgen begint behoorlijk beroerd.

De crach.... Het zit me niet lekker. Het is nu half twee in de morgen en ben net thuis gebracht door Spijksnijder, U weet wel die andere Nederlander. Ik start mijn laptop maar weer op en ga stukje schrijven.

Reacties...

Allereerst moet ik jullie waar dan ook ter wereld bedanken voor de vele leuke reacties op dit Log. Zelfs tot in Curaçao zijn ze er aan verslingerd. Nynke, zet hem op en maak de Caribieën gek! Ook de vele anders sites die deze log linken, erg leuk en dan weet je dat het gereutel op de laptop toch wordt gewaardeerd. Dank jullie wel. Ik kan niet iedere keer alle mailtjes beantwoorden omdat de SMTP server soms kuren heeft. Mijn excuus voor het niet altijd beantwoorden op vragen. Maar weet dat ze enorm gewaardeerd worden!!!!
Zijn er dringende zaken doe ik mijn best om via een omweg ze toch te beantwoorden.
Er zijn deze week al op één dag al meer dan 1000 bezoekers op mijn log! In logland zal het niet veel zijn maar ik vind het top.

Vroeg op...

Vrienden van Dietschen bloede heb ik u al niet eerder verteld van mijn vriend de groenteboer? Ja wel dat heb ik... Welnu dit is hij en zijn herrie nep Ferrari die mij iedere mogen trouw om de klokke van half zes wakker maakt. En dat had voor mij best wel wat doppo gemogen. Dus vrienden van dit blog mocht u eens in de plezierige omstandigheid verkeren om eens in dees mooie stad te verkeren koop dan nooit je bananen bij deze vent. Hij zit op de hoek van de piazza Madamme Christina en de via Galiari.

Valentijn...

Normaal doen wij daar niet aan. Maar gisteren ... Ja was toch een ander gevoel. Ik ben bij drie bloemenboeren geweest. De laatste dacht dat hij ze zelf naar mijn vrouw in Leeuwarden moest brengen. Rare jongens die Romeinen.... Ik heb dus maar mijn twee lieve buurvrouwen ge-es-em-est. Of zij dat wilden regelen. En zie daar, binnen vijf minuten weten die twee meiden een bloemetje bij mijn vrouw te organiseren. Toen één van hen dat es-em-este had ik toch een traantje... Mooi dat je zulke mensen ver weg toch vlak bij je hebt!

De Wedstrijd...

Daar zijn we erg snel klaar mee. Niet alleen omdat Marianne er uit werd geschoten maar ht lijkt wel of de starters rechtstreeks van de maandagavondwedstrijdjes komen. Ze zullen wel goed zijn maar schieten niet in de geest van de sporters. Sprinters zijn kort en willen snel weggeschoten worden. Deze starts duren bijna net zolang dat Henk Kroes er met gemak de Elfstedentocht in kan aankondigen.
Wat had de Nederlandse topstarter Jan Zwiers hier een mooi toernooi kunnen starten. Jan erg jammer we missen je hier!
In de mix-zone sprak Jac Orri erg teleurgesteld maar ook krachtig over Marianne. Vooral als je ziet naar de tijden die zijn gereden. Had er volgens Orri zeker een plak in gezeten. Na Marianne haar eerste teleurstelling en tranen heen zei ze in de kleedkamer dat die 1000 meter ##%^&**&^%$# voor haar waren! Mooi van zo'n meid!
Maar als er dan toch een winnaar moet komen ? Ben ik blij voor Zurova. Wat een leuk mens is dat. Blij en onbevangen en geen sterallures. Een terechte winnaar van het sprintgoud. Beter dan een alleen maar jankende Wang en Ren die tijdens de persconferentie een slechte imitatie deed van een doodvogeltje en zo nu en dan op commando piep zei....

Meer werkvolk...

U weet allen van het stuk in de Leeuwarder Courant van mijn Italiaans avontuur. De fotograaf die de begeleidende foto heeft gemaakt is ook in Turijn. Fotograaf Catrinus van der Veen heeft het erg druk. Hij maakt platen voor alle GPD `bladen. En vandaag rook Catrinus zijn kan om een echte Catrinus foto te maken. In de mix-zone stond de deur open naar de gang van de kleedkamers. Juist,... daar waar Marianne zat. Ién blond kopke om houk fan deur
(is Gronings)..was voor hem al genoeg geweest. Maar het werd lang wachten. En dus later bellen met thuis jongens de foto's zijn onderweg...

Catrinus van der veen...

Oude bekenden...

In 1994 heb ik de New-York Marathon gelopen. Een geweldig evenement. Vanavond zag ik een bekende. Wim Verhoorn. De man die ons in New-York begeleide. Een hele tijd met hem staan kletsen. Erg leuk om op deze plek zulke bijzondere mensen te ontmoeten.

Laat hij nu op zijn beurt weer Marina Witte van de NSP (Nederlandse Sport Pers) kennen. Marina is de VPM (Veneu Press Manager) in de Oval Lingotto. Met z'n tweeën proberen we het pers circus aan de praat te houden. Ik in het ONS (Olympic News Service) team en zij tussen de hele wereld en de organisatie.

De pin gekte...

Pins....het is bijna een cult aan het worden. Iedereen schiet je aan of je ook "pins " hebt. U weet wel van die kleine speldjes. Normaal denk je van , Ja leuk, maar het zal wel...Welnu bewoners van de Lage landen. Hier is het een nieuwe Olympische sport aan het worden. Iedere vier dagen krijgen vrijwilligers een speldje. En die zijn erg "Hot" bij de echte verzamelaars. Je wordt door het virus aangestoken of je wilt of niet.

pins, pins,pins

Ik heb een manier indekt om veel van die meuk te scoren. Ik deel hier en daar de echte Nederlandse meeschrijflijsten uit. Die van de Italianen kun je helemaal niets mee. Ik heb al een paar vaste afnemers. De tegen prestatie is natuurlijk een paar pins. En weet je wie één van mijn klanten is? Adne Sondral. Een man die ik als sporter erg waardeer en hoge ogen gooit bij de verkiezing van de IOC atletencommissie. Met hem even over Fryslân, zijn vriend Ids Postma, Annie en heit en mem Postma gesproken. Toen ik hem vertelde dat Ids hier in Turijn was heeft hij hem direct gebeld.

Team Pursuit...

Vandaag de kwalificatie van de ploegen achtervolging. Interessante ploeg is er door Krook samengesteld. Ik denk dat Ritsma gaat sleuren als een beest. Hij wil en zal dat goud hebben.

Vanavond ga ik denk ik naar Caffè Torino. Even kijken bij Smeets.

Vrienden, hier of in den vreemde of waar gij de Nederlandsche driekleur hooghoud, tot de volgende keer.

Al een week voorbij...

De eerste week zit er alweer op en wat heb ik veel meegemaakt. De eerste week is echt omgevlogen. Ik ben een beetje moe aan het worden. Gisteravond na de 500 meter hebben we eerst nog met het ONS team gegeten in de Oval en ik ben direct naar huis gegaan om een lekkere lange nacht te maken. Iedere dag kilometers lopen, druk en het HHH neemt van je.
Vanmorgen om half ze niet eens waker geworden van mijn "vriend" de groenteboer die et vele lawaai dan zijn garage leeghaalt om naar de markt te gaan.

Versterking...

Gister kregen we versterking van Caroline Scheepmaker uit Rotterdam en ze werkt met haar man op het hoofdkantoor van TOROC. Ze werd gistermorgen opgebeld dat ze zich moest melden in de Oval. Ze schaatst zelf bij een club dus haar dag was helemaal top. Ik heb haar eest onze werkplekken laten zien. Ik waarschuwde haar eerst nog, "Stel je er niet te veel van voor. We hebben niet de beste plek we zijn wat weggestopt..." Toen ik op de ONS plek ging zitten was helemaal overdonderd en stond een beetje te shaken.

Als liefhebber heeft ze gister de dag van haar leven gehad. Vloog overal in en stond op plekken waar ze niet mocht komen om kwoots te halen. Nu maar hopen dat we geen moeilijkheden krijgen met TOBO ( Torino Boadcasting Organisation.) Zijn hebben de TV rechten en zijn op een in de mixzone in het radio en TV vak de baas en streng)

TORA TORA TORA...

Het was gisteren een veldslag in de mix-zone. Veel Jappen en Yanken. De Japanners natuurlijk zwaar favoriet met Kato en Schimitsu en de Yanken met Cheek. De Russen waren ook redelijk aanwezig. Half Japan is dus voor niets leeggelopen, Geen prijzen waar ze zeker van overtuigd waren. Wat zagen die Jappenners zuur!

Voor Nederland gister niet een prijsje. Het kan ook niet iedere dag feest zijn en dat moet je respecteren. Maar wat een drama voor Beorn. Heeft ie speciaal voor de 500 meter nieuwe beugels onder zijn schaatsen gezet breekt zo'n ding af bij de schroef die in de schoen vast zit. Nog geen tien minuten voor de tweede 500 waren ze klaar met de reperatie.
Zonder warming-up heeft hij de 500 geschaatst. Maar daar had Beorn geen "gevoel" bij. Hij moet nu de komende dagen het goede gevoel weer krijgen met zijn materiaal. Hij voelt zich op dit moment zo sterk dat hij zeker een lage "35" had kunnen rijden. "Maar de 1000 meter wordt mooi reken daar maar op" Aldus Beorn in de mix-zone.
Erben vertelde dat hij zich toch weer had laten opfokken en was vervallen in zijn oude fout en was gaan krabbelen. Hij beloofde voor de 1000 beterschap.

Erben na zijn val geholpen door Beorn

Vandaag de 500 meter voor de vrouwen met Marianne, Sanne, en Anette.

PINS....

Gisteren had ik weer een nieuwe pin moeten krijgen van de organisatie. We moeten daarvoor een stempelkaartje bijhouden. Iedere vierdagen een pin... Maar bij de check in zijn ze erg vergeetachtig en net zo veranderlijk als het weer in Nederland. Dus vandaag weer zeuren om een pin en eentje extra bietsen om die weer te ruilen tegen andere pins.

FOTO'S

Het vervolg...

DUF...

perscentrun HHH

Een beetje duf in de kop maar verder....gaat het wel. Turijn is van Nederland! Wat een dag gisteren hier in Turijn. Wat mooi om daar deel van uit te mogen maken. Niemand had hard op mogen dromen dat die twee meiden tot zulke gekke dingen in staat zou zijn. Van Renate wisten we natuurlijk dat ze voor de gouden plak zou gaan. Na de race was ze teleurgesteld en dat mag ook wel een beetje. Maar toen wij haar vertelden dat Gretha Smit niet start op de 5 kilometer door de 17e plaats van Kleinsman ging ze nog meer over de zeik. Haar tweede plaats vond ze erg maar dat de missie van Greta nu totaal mislukt is vond ze nog erger.

Jullie hebben allemaal bij de NOS kunnen zien wat voor gekkenhuis het gisteravond in de mixzone was van de Oval. Veel Nederlandse pers in een te kleine ruimte. Maar we proberen er het beste van te maken. Direct na dat ik op de televisie was ben ik helemaal plat gebeld door veel mensen die mijn nummer hebben en me hebben gezien. Erg leuk dat jullie zo mee leven!

Gisteravond kreeg Renate de HHH zilveren medaille van Jochem Uytdehaage. Hij had het erg moeilijk op het podium en stond met alles wat hij in zich had te vechten tegen zijn tranen. Wat een mooi moment, Jochum en Renate allebei in tranen voor het gansche volk.

FRYSK...

Het was gister erg gezellig buiten de Oval Lingotto. Natuurlijk veel Nederlanders en hier èn daar een Fries. En het leuke van alles is als mensen mij zien bij de Oval blijkt dat ze al vaak op dit Log zijn geweest. "Hé jij bent toch die van het internet?" Ik wist dat Internet een geweldig medium is maar dat dit Log zo'n inpact heeft dat wist ik dus niet. Gisteren zijn er meer dan 600 bezoeken geweest. mensen bedankt erg leuk dan hou je het niet voor niets bij.

Gisteravond zijn ook een groep Italianen die in de Oval werken naar het HHH geweest. Ze wisten van de vele verhalen dat wij Nederlanders gekke mensen zijn als er iets te vieren valt. Maar nu hebben ze het zelf meegemaakt. En ik denk dat ze veel vaker langs zullen komen.

De heer Spijksnijder heeft de afgelopen nacht bij mij geslapen en we zijn niet eens om half zes wakker geworden door de groenteboer. Dat zal wel een oorzaak hebben...
vandaag de 500 meter. ik durf het bijna niet op dit log in te tikken maar wie weet. We zijn nu toch aan het stunten. Laten we daar maar mee doorgaan.

Wat een dag...

Even een snel berichtje vanuit het ONS kantoor. Ik heb vandaag echt de blubber gewerkt. Alle Nederlandse kwoots zijn natuurlijk voor mij. En er zijn er een heleboel. Maar wat een geweldige dag! Goud en zilver.... na twee dagen wat een medaille spiegel! dat belooft nog wat. Morgen meer we moeten nu echt naar het HHH...

VEEL FOTO'S

Ik heb zoveel foto's, een selectie staat bij deze link.
FOTO'S

De eerste Olympische dag...

SPONSORVILLA

Het is nu zondagmorgen. The day after the day before en ik zit in het perscentrum van het HHH.
De eerste dag van de Olympische spelen zit erop. Waar moet ik beginnen om daar wat over de vertellen. Daar moet ik echt over na denken. Er is zoveel gebeurd het tolt me echt door mijn kop. Ik denk dat een chronologische volg orde op zijn plaats is.
Vanmorgen naar het sponsor dorp geweest. Gewoon mafkezerij gebruik dit woord minstens iedere dag gedurende vijf jaar en het staat in de Dikke van Dale....Veel en groot. Een paar sponsors pakken daar even uit denk je dan. Maar er wordt niets weggegeven.

Alles is te koop, jammer er hadden mij wat mensen gevraagd om snuisterijen mee te nemen. Hé, dat is....Ja de fakkel! En daar kan je een foto pin van laten maken.

Deze fakkel is behoorlijk beschadigd. Niet zo gek want deze fakkel die door heel Italië geweest. Een bijzonder exemplaar van de 12 duizend die er van zijn gemaakt. Het gevaarte is echt zwaar. Maar wel bijzonder om deze fakkel in je handen te mogen hebben.

Dan de eerste wedstrijd dag. Al vroeg dolen in oranje gehulde mensen door Turijn. Die Italianen begrijpen er werkelijk niets van en staren met open moment de meutes na. Het is eigenlijk ook wel gek, volwassen mensen die in oranje kleding en andere vreemde uitdossingen, die rond lopen in een Italiaanse stad die niets met schaatsen en de winterspelen heeft. Want echt leeft het nog niet onder de bevolking. Maar leuk is het wel! Vooral als je ziet hoe sommige Italianen zelf naar het schaatsen gaan...
Rare jongens die Romeinen...En wêr't je ek binne oeral op 'e wrâld kom je se tsjin...

MAG & BAG...

De "mag & bag" draait over uren bij d Oval Lingotto. "mag & bag" is na een paar dagen Olympisch Turijn al heel gewoon voor ons Olympiërs. Dagelijks moet een paar keer je tas en kleding door een scanner. En moet je zelf door een poortje. Op de eerste dag bij de Oval schiet het dus niet op het duurt allemaal te lang. En terwijl de eerste paren al rijden mag iedereen opeens zonder "mag&bag" naar binnen.

WEDSTRIJDDAG...

De eerste wedstrijddag voor het ONS team van de Oval Lingotto erg belangrijk. We hebben ons een erg hoog doel gesteld. Het beste ONS team van de Olympische spelen van Turijn worden! Ambitieus en opschepperij? Jullie moge het zo noemen maar wij gaan ervoor. Ik heb de Italianen vier dagen lang schaats les gegeven en het begint te werken. Ze zijn opeens gek op het invullen van lijstjes! Maar er het zijn dus niet de "Nederlandse"lijstjes die wij moeten klaarmaken. Nee, TOROC (organisatie) heeft andere lijstjes bedacht en daar kan je dus niet op zien hoe de tijden van de rijders zijn in één ronde. Via KNSB.nl De lijstjes maar downloaden en onderhands uitdelen aan journalisten.
Gisteravond kregen we een mail van TOROC dat we als eersten van alle ONS teams van aal sporten quotes in competitietijd op het net hadden staan! Het was de quote van Bart Veldkamp die ik gehaald heb. Mooi strak begin!

Bondy,Marco en Gigi

HHH...

GEKKENHUIS!!! De eerste dag gelijk al! 3000 mafketels in de tent en wat een feest. Gelijk een huldiging met Willem Allexander. De zilveren medaille is gevierd als een gouden plak. Sven zei dat op het podium. "Door jullie enthousiasme hier in het HHH voelt deze plak als een gouden". Later nog een concert van de Dijk. Geweldig de mannen zijn twee uur los achterelkaar doorgegaan gegaan en vier keer een toegift. Als deze dag de norm is voor de rest van de dagen.....Wat moet het jullie thuis dan spijten dat je dit niet van binnenuit mag meemaken. Vandaag de 3000 meter vrouwen. Vanavond Guus Meeuwes in het HHH en misschien weer een huldiging...

Holland Heineken House...

Het HHH, voor niet kenners Holland Heineken Huis. FANTASTICO! Anders kan ik niet zeggen. Voor ieder wat wils aan eten en drinken. Diverse restaurants en bars en natuurlijk de grote feestvloer en het podium waar hopelijk straks veel Nederlanders staan. Gisteravond even wezen kijken het was de officiële openingavond.

Met collega vrijwilliger Ron Speksnijder op inspectie geweest en we zijn tot de conclusie gekomen dat het HHH voldoet aan alle eisen. We hebben zelfs even de crew-room van de HHH werkers geïnspecteerd en dus ook maar even voor de gelegenheid de boerenkool met worst getest.

Midden in het HHH is een ijsvloer en het is zeker meer dan tien jaar geleden dat ik zelf geschaatst heb en daar heb ik dus even wat aan gedaan. De eerste meters erg stroef maar na een minuut of vijf de ijshockey truckjes weer aardig onder de knie.


Veel mensen leren kennen en het leuke, er zijn mensen in het HHH in Turijn die mijn weblog al kennen. En ik heb het een paar logs terug over Monika gehad de bardame die in het programma van RTL 4 in het land zat. Trouwe lezers van dit log, mag ik u voorstellen Monika...

Monika,....BIERTJE....

Ze had het filmpje zelf nog niet gezien dus verteld dat ze op mijn log staat. En zo maak je snel vrienden. En die heeft de heer Speksnijder ook. Het halve HHH kent hij van allerlei beurzen in de auto industrie. ( Hij werkt voor SEAT)

Vandaag zijn er in de Oval Lingotto de laatste trainingen geweest. Alles is nu klaar voor de start van de Olympische spelen. Nu gaat het allemaal echt gebeuren. Ook wij van het ONS`team zijn klaar voor het grote gebeuren. We hebben vandaag getest hoe snel we zijn met het brengen van de berichten. En het ging goed.

Eén van de werlplekken...

Ik ga vanavond naar een party van vrijwilligers een straat verder dan waar ik woon. Daar gaan we de opening zien. Vanavond ook nog even contact met het thuisfront in het TV programma "Faktor Freed" van omrop Fryslân. Daarin wat foto's en misschien ook een filmpje. Dat hangt even van wat technische zaken af. Ik ga vertellen hoe het hier allemaal is en gaat.

En dan morgen de eerste dag van de spelen. De 5 kilometer en wie weet het eerste goud?

Oh ja een klein gerucht.... Morgenavond in het HHH, Marco Borsato en Andrea Botchelli met hun nummer 1 hit.... Ja, je maakt wat mee deze dagen.

Als ik niet reageer op sommige berichten neem me dan niet kwalijk maar ik heb problemen met een SMTP server die niet lekker loopt van daar.

Opening...

Ja... de bek valt je open. Je komt ogen en oren tekort in zo'n stadion. Overal gebeurd wel wat. Heel veel verschillende aspecten komen voorbij. Heel modern tot echte klasieke Italiaanse kunstvormen. Vuur is een grote inspiratie voor deze spelen en dat komt ook in de openingsshow naar voren op vaak zeer spectaculaire wijze. Helemaal geweldig is de truck met de "trussen" (Daar hangen lampen aan in TV studio's) Balletdansers doen daar moeilijke kunstjes op hoog in de lucht. Dan opeens gaan ze abseilent van de trussen af. En dan.... komen die trussen in beweging en gaan kantelen. En jawel opeens de vijf Olympische ringen met veel vuur en licht. Kippenvel! Maar ook het kleine Italiaanse meisje dat moederziel alleen op een enorm podium het "Fratelli di Italia" ,Italiaanse volkslied, zingt, Een heel stadion van 30 duizend mensen zingt dan mee. Door de vele overwinningen van een Ferrari zing je er ook nog een stuk van mee! MOOI! De hele show is echt een aanrader voor morgen om te gaan kijken. Het wordt wel een lange zit want het duurt ongeveer drie uur.

En dan de vlam... Ja wie gaat die ontsteken en hoe. Wat is de truc. Het bleef voor ons ook nog gedeeltelijk geheim maar reken erop dat het bijzonder verrassend is.

Vanmorgen vroeg opgestaan om naar de Oval Lingotto te gaan. Terwijl ik mijn rugzak nog uitpak van gisteravond .....SHIT......NEE, het is niet waar! Wel dus. Voor de mensen die me goed kennen weten wat voor geluiden en woorden toen door Turijn gingen. In mijn tas zat nog mijn video camera. Nooit in de gaten gehad dat ik hem bij me had tijdens de opening repetitie. En er mocht onder geen beding foto of video naar binnen. Wat een gemiste kans.
Geeft dus wel aan dat de beveiliging niet optimaal is.
Maar ik sta wel met "mijn" meiden op de foto in het stadion. Een Italiaan had toch de gok genomen en zijn toestel binnen weten te smokklen. Hij heeft foto's van ons vijfen gemaakt. Toen ik hem mijn E-Mail adres gaf was hij verrast. " From Holland", Ja... Sneek and Leeuwarden! Huh? Is hij verleden jaar in Friesland wezen zeilen. Mooi hè.

En vandaag kwam ik achter een bijzonder geheim van het Italiaanse team. De vlag wordt gedragen door Carolina Kostner. Ik pikte een gesprek op tussen de Italiaanse schatster Simionata en een vriendin van haar. Ze hadden net gegeten met de Italiaanse president en is er intern bekend gamaakt wie de vlag voor Italie draagt. YES mooie scoop. Het is zo hot nieuws dat het ONS nieuws het eerst niet wilde plaatsen. Maar ze hebben het toch gedaan. Reken er maar op dat morgen de kranten behoorlijk koppen met dat nieuws!

Vanavond naar het Holland Heineken House. Zal wel laat worden. Ik hoef morgen pas om 11 uur te beginnen...

KAARTEN...

Ik zou dus vandaag "even" de kaarten voor mezelf en vier Nederlandse meiden ophalen. Dat kon eigenlijk alleen nog tot gisteren maar mijn manager zei dat het vandaag ook nog wel kon... Niet dus.! Maar daar gaat Jansen niet mee akkoord Om de go.......ommese niet! Dus chef er bij. Ja wel begrip voor de zaak maar toch.... Dan de baas maar even aan de telefoon gevraagd. Ja ...Ja... Moeilijk....Oh u bent pers en heeft daar bij de Nederlandse pers veel contacten.... Ja ik kom er aan... Half uur later erg vriendelijke man met een smile van oor tot oor. Blijkt de baas van het Vrijwilligers leger te zijn.

De baas aan het bellen "leg de kaarten klaar...."

Er staan inmiddels nog acht vrijwilligers met het zelfde probleem met open armen op de baas te wachten. Hij een heel verhaal in het Italiaans. Ik krijg er niet alles van mee maar ik begrijp dat "Subito nouovo bigliteare...' Ah dus er zijn nieuwe kaarten. Later in het Engels de bevestiging. Ik moet mijn registratie nummer en dat van de vier meiden door geven en dan maar weer op naar het UMC (Acreditatiecentrum) ergens aan de andere kant van de stad want daar liggen de kaarten klaar.

Bij het UMC weten ze er van en de kaarten liggen klaar ! Goh wat een opluchting ik mag naar de generale repetitie van de opening!!!! "Yes de kaarten... (voor de kijkers links)"

Eerste dag...

Ja hij is in Olympisch Turijn! Na een een vlotte vlucht en een geweldig ontvangst door Bert, mijn contact in Italie. En Bert is in Frys omútens! Hij komt fan Drachten dus wij hawwe lekker Frysk praten fan it Fleanfjild nei myn plakje hjir yn Turijn. Hij wennet al 13 jier `yn Italie mar kin nog jhiel goed syn memmetaal prate. Sorry voor het Fries maar soms denk ik dat ik Frieser ben dan ik me voor doe....

Ik heb lekker geslapen in mijn Monolocale. Vanmorgen erg vroeg wakker want onder mijn kamer is een opslachplaats van een soort AlbertKuypmarkt. En een echte marktkoopman begint om half zes!!

Het ONS team warmee ik werk in de Lingotto Oval is een mix van een Amerikaan, Ausie, Italianen en één Nederlander. Vanmorgen met elkaar kennis gemaakt. Erg leuk team valt mee te lachen. Vooral mijn ONS manager Ian Bond (Bondy) is een "Ausie" en de kreet "Hey Mate" viel bijzonder goed. Ik heb mijn teamgenoten vandaag eerst maar eens het spelletje schaatsen proberen bij te brengen. De bek viel ze soms open. De PVM Press Veneu Manager is Marianne Witte van de NSP9 Nederlandse Sport Pers) ze was blij vanmorgen Nederlands te horen. Ik denk dat we veel aan elkaar zullen hgebben. Want TOROC (organisatie) is erg eigenwijs. Twee Pro's kunnen mischien meer druk uitoefenen.

Het werk is niet moeilijk. Bij schaatsers quotes halen en die dicteren of zelf op het Olympisch newsnet plaatsen. Er zijn drie werkplekken, in een kantoor achter de perstribune, aan de baan of in de catacomben in de "mixzone". En dat is een drama en zal de reden zijn van het uitbreken van de derde wereldoorlog. Te weinig plaats en te veel Japanners. En dan zijn alle Amerikanen er nog niet eens...

Ik ga ertussen door laveren. Een beetje de Nederlanders volgen.

Vanavond even perongeluk mijn laptop getset op een WIFI verbinding. Ik wordt gek ik WIFI dus ik besta!!! Waar het vandaan komt kan me niet schelen maar in kan interneten in mijn huisje en "beer" kijkt toe.

Vanavond de stad even in geweest. Er is in drie qeken tijd heel wqat veranderd. Het beroemde gat voor het station is dicht. Althans voor het oog. Na de Olympics gaat het weer open. Medals Plaza is een sprookje. Als je daar wordt gehuldicht als kampioen... Grandioos!

Koffer gepakt...

It giet oan...
Ik zit aan een kopje koffie en luister naar het nieuws van 11 uur. Nog een paar uurtjes en dan naar Schiphol om naar Turijn te vliegen. Alle en Pieter Claus, twee collega's van omrop Fryslân, bellen nog even om me een goede reis en verblijf toe te wensen. En er zijn meer collega's. Neem nou Caspar, Video-Editor en proffesioneel mafketel van beroep. Op de redactie bij Omrop Fryslân hangen allemaal Olympishe posters. Maar zaterdagmorgen zie ik tijdens een kopje koffie dat er iets niet klopt. Maar wat niet? Inzoomen... Shit! Ik heb dan een grote bek maar op dat moment toch even een dikke strot.

huisgefroebel van Cas...

Net klaar met koffer pakken en een kleine verrassing van mijn vrouw. Want wat neemt iedere Olympiër mee? Juist de Robijn beer! Als Wennemars die knuffel in z'n koffer heeft hoef ik me der niet voor te schamen dat mijn "Beer" ook mee gaat naar Torino. Oh ja nog vergeten dat pak Glacé koeken... Nou daar gaan we nog lol mee beleven in Turijn. Daar meer over in een volgend log!

Tekst krantenartikel...

Bron: Leeuwarder Courant Volgende week vrijdag beginnen in het Italiaanse Turijn de Olympische Winterspelen 2006. Om het evenement tot een succes te maken zijn 20.000 vrijwilligers geworven. De 46-jarige Dick Jansen uit Leeuwarden is er een van. Ciao Dick. De geboren en getogen Leeuwarder Dick Jansen kon het even niet droog houden toen hij uit Turijn een brief kreeg met deze aanhef en de bevestiging dat hij als vrijwilliger aan de slag mag bij de Olympische Spelen. Sinds hij er in januari een paar dagen geweest is om zijn uniform en accreditatie op te halen, voelt hij zich als een kind dat op Sinterklaas wacht. "Ik weet precies hoeveel nachtjes bet nog slapen is voor ik ga."Maandag vertrekt Jansen's vliegtuig. Het woordenboekje Nederlands-Italiaans ligt klaar op tafel en de verplichte kleding binnen handbereik. Een kleurige sweater, grijze skibroek, skijack en stevige schoenen. Jansen heeft zijn oog even over de merkkleding laten gaan. "Hier ligt wel voor €900." Op zijn accreditatie de vermelding: 'ONS'. ONS staat voor Olympic News Assistent, verklaart Jansen. "Eigenlijk ga ik daar gewoon mijn werk doen." In bet dagelijks leven is Jansen free-lance journalist. Hij heeft een eigen bedrijf voor tv-producties, werkt voor RTL en SBS, maar voornamelijk voor Omrop Fryslan. Bij die laatste is Jansen vooral bekend als presentator van bet programma Plysjepost. Dat programma was er trouwens de reden van dat de Leeuwarder in 2004 niet naar de Olympische Spelen in Athene kon. "Alles voor Athene was rond toen ik het aanbod kreeg Plysjepost te gaan doen. Toen heb ik twee nachten heel slecht geslapen, maar voor mijn werk gekozen." Schaatsen Daarmee liet Jansen zijn jongensdroom varen. Als kind al gek op individuele sporten, belandde hij bij het schaatsen. Tot verdriet van zijn vader die hem liever voetballer zag worden. "Maar dat vond ik niks, je loopt maar wat door die we!." Nee, dan individuele sporters: "Dan moet je het zelf doen, zelf een prestatie neerzetten. Nu nog is bij mij de sporter favoriet die de mooiste sportprestatie neer- zet." Heel jong werd hij geselecteerd voor training op Thialf en daar leerde hij op de zondagochtenden pas echt schaatsen. "Het was eind jaren zestig, begin zeven- tig. Mannen als Kees Verkerk, Jan Bols en Ard Schenk trainden er ook. Ik vergeet nooit dat Ard Schenk aan het uitrijden was en wij moesten sprintten om hem bij te houden." Een verhuizing, drukte met school en later met werk stonden een verdere schaatsloopbaan in de weg. Jaren later pakte Jansen weer een individuele sport op: hardlopen, de marathon van New York. "Met mijn grote mond zei ik dat ik dat stukkie ook wel even zou lopen. Maar toen ik voor het eerst ging oefenen in het Rengerspark dacht ik dat ik daar al niet eens uit zou komen." Toch maakte hij in 1994 het grote evenement mee. Het maakte een onvoorstelbare indruk op hem. Die bewondering voor sportevenementen zat er altijd al in. Dat begon volgens Jansen in 1972 bij de Olympische Spelen van Munchen en Saporro. "Prachtig, geweldig. Ik miste haast geen minuut televisie." De wens om ooit eens bij een openings- of sluitingsceremonie aanwezig te kunnen zijn, werd geboren en ging nooit meer weg. In 2002 maakte Jansen werk van zijn droom. Hij meldde zich als vrijwilliger aan voor Salt Lake City. Hij kwam door de selectie, maar kon één grote hobbel niet nemen: het vinden van onderdak. Twee jaar later in Athene lukte hem dat wel. Jansen mocht bij een productieploeg van de NOS in huis komen, maar toen kwam Plysjepost. Pers Toen hij zich opnieuw bij Toroc, de organisatie van de Olympische Spelen in Tu- rijn aanmeldde, was het zomaar rond. Zijn ervaringen met de pers en bij schaatsevenementen in Thialf gaven de doorslag. "Ik weet wat de pers wil en nodig heeft. Daarom krijg ik een plekje in het perscentrum van de Lingotto Oval, de schaatshal." Daarnaast werkt Jansen mee aan het Olympisch Journaal dat 24 uur per dag verschijnt. "Moet ik bijvoorbeeld quotes bij schaatsers weghalen." Voor de zekerheid had Jansen al het plan opgevat om met een camper naar Turijn te gaan, maar inmiddels heeft hij een eenkamerflat in het centrum aangeboden ge- kregen. Zo kan hij ook makkelijk naar alle pleinen lopen waar de festiviteiten en huldigingen plaatsvinden. Is Jansen al helemaal in de stemming, tijdens zijn bezoek in januari aan Turijn merkte hij er bij de inwoners nog weinig van. "Als je daar begint over de schaatser Enrico Fabris denken ze dat je het over de nieuwe aanwinst van Juventus hebt. Juve? vragen ze dan." Ook zag Jansen dat nog lang niet alle bouwwerkzaamheden klaar zijn. Maar de vrijwilligersorganisatie lijkt goed te lopen. Jansen weet nu al wanneer hij moet werken. Dat beperkt zich steeds tot een dagdeel en daarnaast zijn er nog een aantal vrije dagen. Vandaar dat hij kaart- jes besteld heeft voor het bobsleeën en de slalom van de dames. Volgende week woensdag moeten alle vrijwilligers aanwezig zijn bij de camerarepetitie van de opening en de sluitingsceremonie maakt ook deel uit van het programma. Wie de Leeuwarder in Turijn wil volgen kan terecht op zijn weblog: dickinturijn.web- log.nl. MARIA DEL GROSSO

Zaterdagochtend en het krantje er bij...

Zaterdagmorgen. Krantjes uit de brievenbus. Kopje thee, kommetje alle-kanten-op-draaiende- zuivel en de dikke zaterdag krant. Even de koppen scannen en een paar interesante stukken en dan even nog door de weekend bijlage... De zuivel in het kommetje draaid opeens niet meer en de damp van het te hete kopje thee laat de glazen van m'n bril beslaan.

Een stukje zei ze nog...... Maria Del Grosso de journaliste van de Leeuwarder Courant. Een halve pagina in de weekend bijlage van de Leeuwarder Courant! Ha maar wel een leuk stuk. Ja, als het leuk is en het gaat over jezelf is alles leuk. Dus laat ik liever het oordeel aan de objectieve lezers van de Leeuwarder Courant over. Wil je de tekst lezen ga dan naar de catogorie "De weg naar Turijn" die vind je hiernaast aan de linker kant.

...Een klein stukje zei ze nog...

De bardame....

Ja wij als Olympische vrijwilligers zijn natuurlijk niet de enigen. Nee, het plaatselijke hoofdkwartier in Turijn zal het Holland Heineken House wel worden. Dit keer nog groter en beter. Ook daar zijn veel mensen nodig om de tent draaiende te houden. Marjolein staat al op mijn log maar er is nog een dame die we daar gaan zien, en met z'n allen roepen..."Monika, Biertje...! Twee dagen terug was in het programma RTL 4 in het land een item over haar vertek naar Turijn. Monika we zien je in Turijn!

FILMPJE...
BRON: RTL4 in het land

Kun je het ook eens over wat anders hebben!!!!

...Een veel gehoorde kreet op dit moment, thuis en op het werk. NEE, NATUURLIJK NIET!!! Lieve mensen, IK GA TOCH NAAR TURIJN!!! Je weet wel DE OLYMPISCHE SPELEN!!!
Maar het is ook een beetje jullie eigen schuld. "Wanneer ga je nu? en "Hoe lang nog?" die doen het goed in de top vijf. Vandaag was eigenlijk helemaal Olympisch. Bij Omrop Fryslân vier afleveringen van de portretjes van Olympisch historicus Ton Bijkerk afgemomnteerd, waarbij editor Maarten ten Rouwelaar alles uit de kast heeft gehaald. Negen videolagen moest hij aanmaken voor 5 seconden TV. Het zegt u waarschijnlijk niets maar reken er maar op dat er een laag rondje 29 uit rolde....(schaatskenners weten wat ik dan bedoel)
Een gouden pluim! En al is hij nog jong maar schijnbaar wijs, ik werd geroerd door zijn woorden toen ik weg ging. "Dick veel plezier daar in Turijn, Ik weet hoe belangrijk het voor je is...."

Vandaag ook mede Olympic Volunteer Ronald Speksnijder ontmoet. Hij is even naar leeuwarden gereden. Echt leuk! Ik heb hem de droomfabriek van de radio en televisie in vogelvlucht laten zien. Hij was geloof ik wel onder de indruk van dat bedrijf in Leeuwarden. En natuurlijk, wat doe je met een gast. Hup, de studio in en even de presentator spelen!

Mijn donkerbruine Berenburg vermoedens van na het vele mail contact werden bevestigd. Het gaat wel lukken in Italië met die jongen van Speksnijder. Als leden van de rebellenclub van S&J al plannen zitten smeden...

In de krant...

Vanmorgen een leuk gesprek gehad met een journaliste van de Leeuwarder Courant. Onderwerp: als vrijwilliger naar de spelen van Turijn. We hebben het over veel dingen gehad. Wanneer ik de Olympische tik heb gekregen en de motivatie om eens lid van de "familie" te zijn. Het stuk komt deze week waarschijnlijk nog uit. Vanmiddag moest ik in vol ornaat op de foto voor in de krant. Plaats van handeling de Leeuwarder ijshal. Zeg maar een soort van Lingotto Oval maar dan anders. De fotograaf die de foto's maakte ken ik al jaren. En het leukste van alles hij gaat ook naar Turijn!
Dus ging het gesprek al gauw over: "Kenst dan oek wat saken foor mij regele jeu" Leeuwarders voor "Kun je dan ook wat dingen voor mij regelen..."

Samen met Olympisch fotograaf Catrinus van der Veen

Filmpje...

Ik ben een beetje aan het experimenteren geweest hoe ik filmpjes kan laten zien. Ik ben wat aan het klungelen geweest met mijn fototoestelletje want daar zit ook een videomodus op. Je hebt Vlogsites voor dit soort zaken maar om nog een site te gaan onderhouden.... Ik heb nu een omweg gevonden die werkt en waar ook veel videodata naar toe kan. Dus ik hoop dat ik straks uit Turijn ook een paar bewegende beelden op deze blog kan laten zien. Je moet wel een Quiktime player hebben! In dit filmpje het kleding accreditatiecentrum het opbouwen van Medals Plazza waar straks alle huldigingen plaatsvinden en "mijn" Lingotto Oval .

Het muziekje wat je hoort is het lied van de Volunteers, "Voglio esserci", (I want to be there)

FILMPJE! werkt nu wel...

Zeer bijzonder...

Ik ben me er van bewust dat ik een zeer gelukkig mens ben. Door mijn werk ontmoet ik vaak bijzondere mensen met bijzondere verhalen. Ook vandaag is dat weer het geval. Ik ben op bezoek gegaan bij Ton Bijkerk. Hij weet heel veel over de Nederlandse deelnemers aan de spelen vanaf 1900. Hij heeft er boeken over geschreven en heeft alle sporters die ooit voor Nederland zijn uitgekomen op de spelen opgespoord en beschreven. Er is nog slechts één persoon nog niet boven water is.

Wat een bezoek aan Bijkerk ook bijzonder maakt is een verzameling fakkels, medailles, toegangskaarten en natuurlijk verhalen. In zijn functie als Secretary-General of the International Society of Olympic Historians heeft hij zelfs van het IOC de Olympische orde in zilver gekregen. Er zijn maar zeventien mensen in Nederland die deze orde mogen dragen. Kijk eens op de site van de ISOH http://www.isoh.org

Ik maak over Bijkerk vier TV afleveringen in het programma "HEA" van Omrop Fryslân. Iedere dag één van de vele verhalen van Bijkerk. Te zien in de week voor de opening van de spelen. Tijdens de opnames komen uit buppelplastick zomaar een aantal fakkels. Heel bijzonder om die even in je hand te hebben!

Ik heb zomaar de fakkel van Insbruck in handen...

Lillehammer fakkel... en samen met Ton Bijkerk met de Nagano- en de Athene fakkel

Vervelend...

Na een wedstrijd is er een winnaar en die krijgen buiten eeuwige roem een medaille. In Turijn hebben ze daarvoor een giga openluchttheater gebouwd. Iedere avond rond de huldigingen komen lokale en internationale artiesten de boel wat muzikaal omlijsten.
Volgend de internet site is de toegang gratis op het plein.

11 feb Andrea Bocelli
12 feb Kelly Clarkson
13 feb Ennio Morricone
14 feb Gianni Morandi
15 feb Duran Duran
16 feb Jamiroquai
17 feb Anastacia
18 feb Paolo Conte
19 feb Whitney Houston
20 feb Nek
21 feb Avril Lavigne
22 feb Ricky Martin
23 feb Lou Reed
24 feb Max Pezzali
25 feb Riccardo Cocciante

Ja van een dergelijk lijstje word je niet vrolijk en zal de keuze vaak moeilijk worden, het Holland Heineken House of Medals Plaza. Ik kan natuurlijk ook naar alle twee...

Flat in Turijn

Ik zou dus met een camper in twee dagen naar Turijn rijden. Maar nu kreeg gisteren een flat aangeboden in het centrum van Turijn. De lokatie is echt formidabel. Vlakbij het station en bushalte op de Via Nizza. En dat aanbod heb ik met twee handen aangenomen. En het komt gezien mijn werkrooster ook mooi uit want de organisatie wil me al op 7 februari in de Oval hebben. Vandaag direct mijn vlucht geboekt voor 6 februari en vlieg rechtstreeks met "Meridiana" naar Turijn. Als je naar Turijn wilt kan ik je deze lijndienst aanbevelen. Goed en tegen een zeer redelijke prijs!

Nog veel te doen...

De handen moeten nog behoorlijk uit de mouwen wil Torino op tijd klaar zijn voor de spelen. Het vliegveld is nog lang niet klaar. Aankomst en vertrekhal is nog een zeer tochtige bouwput. Maar er wordt zes dagen in de week tot 'savonds laat gewerkt.

Ook de infrastructuur is nog niet echt af. Voor het treinstation zit nog een gat in de grond waar je bang van wordt. De tientallen Olympische-busbanen? Ik heb er maar één gezien...
De gemiddelde Turinees weet dat de spelen komen maar het hoe en wat? Het ontgaat ze volkomen. De stad is denk ik te groot voor de winterspelen. Alleen het schaatsen, ijshockey, kunstrijden en shortrack zijn in de stad. Alle andere sporten soms 40 kilometer ver weg in de bergen. En als je vraagt ken je Enrico Fabris? Uh wie? is dat een nieuwe speler van Juve? Nee! man dat is een Italiaanse schaatser en is net Europese kampioen schaatsen! Si, Si, zeggen ze dan uit fatsoen maar ze verklaren je voor gek. Schaatsen...het idee alleen al. En dat dat grote groene gebouw in het midden van helemaal niets een schaatshal is...

In de stad zelf, op het Piazza de Castello, wordt zeven dagen in de week gewerkt aan het enorme theater waar straks iedere avond de kampioenen gehuldigt worden. Een enorm spectaculair soort van UFO. Volgens de ontwerpers moet het een super show worden van licht en geluid. Ik ben zeer benieuwd...

Terug uit TORINO....

Net terug uit Torino. Mijn acrreditatie en uniform opgehaald. Het Olympische circus begint rond de Lingotto Oval al behoorlijk zijn vorm te krijgen. Het International Broadcast Centre (IBC) wordt werkelijk 24 per dag uit de grond gestampd in de Lingotto Expo hallen. Met nog een paar weken te gaan is het al behoorlijk druk met vrijwilligers die hun kleding komen halen.

Follow the blue line...

Je bent een dik half uur bezig om al je spullen bijelkaar te sprokkelen. En het is een heleboel! En een perfecte kwaliteit. Behalve de schoenen die moet je halen aan de andere kant van de stad. Lekker handig! Maar zo zie je wel weer wat van de stad.

Verkenning.....

Vrijdag de DERTIENDE! ga ik lekker met het vliegtuig een paar dagen met mijn vrouw naar Turijn. Even lekker een paar dagen er op uit na een bijzonder drukke periode van werk. En natuurlijk al een beetje de pre-Olympische sfeer proeven, maar ook de heerlijke Italiaanse keuken en Vino....
Ik heb net een mail ontvangen dat ik zaterdag 14 januari mijn Olympisch kledingpakket kan ophalen. En ja, nog maar 30 dagen! Het echte aftellen begint...

De éne wel de andere niet...

Vader Uytdenhage heeft iedere dag tijdens het NOKT een déjà vu maar dan wel met een andere hoofdrolspeler in deze opera in vier bedrijven. Vier jaar terug kon zoon Jochum echt alles. Nu is er een andere zoon die alles kan. Sven Kramer klopt na een prachtige race ook op de deur van het Olympische 1500 meter toernooi. De jonge hond blijft er zelf nuchter onder maar pa en ma Kramer hebben het tijdens de race niet meer. Nu Sven op drie afstande uitkomt is er in huize Kramer een logistiek probleem ontstaan. Waar slapen we in Turijn? Dat is nu een andere zorg van Yep Kramer. "We zouden in één dag heen en weer met de vijf kilometer. Maar nu is het allemaal anders. Ik moet maar eens kijken of er hier en daar een plekje te vinden is."

Yep Kramer is zelf de meest fanatieke fan van zijn zoon.

Na de race komt pa Uytenhage de familie Kramer feliciteren.

Er is meer spanning op de tribunes. De familie Cramer, pa en ma van Wieteke, doen ook behoorlijk mee om de hoofdprijs fanatieke supporters. Voor dochter Wieteke is het spannend. Haar Olympische ticket ligt op het buro van de drie "J's". De drie Jannen die namens de TC van de KNSB een Olympische voordracht doen naar het NOC. Wieteke zit in de wachtkamer voor de 1500 meter. Bij goed presteren op het toernooi mag ze mogelijk toch starten in Turijn. Het is zo spannend dat Ma Cramer een pakje drinkyochert plat knijpt en pa Jack Cramer op een drinkyochertdouche trakteerd. Bril poetsen dus.

De nimst se wol mei....

Wieteke ziet op een goed toernooi terug en heeft in iedergeval een plek voor het EK te pakken in Hamar.

Heit en mem mei Wieteke

Wereldrecord?...

Bij de derde dag van het NOKT is het bij het derde rondje op de 10k opeens duidelijk. Carl Verhijen duikt zomaar met een 1.35.53 bijna anderhalve seconde onder het wereldrecordschema. Bij de doorkomst op de 4000 meter is het gat al ruim vijf seconden. Thialf ijsmeester Beert Boomsma is normaal niet zo snel van zijn stuk te krijgen maar nu krijgt hij het ook warm. "Lukt het ons weer een wereldrecord aan te scherpen of net niet". Bij de 8000 meter wordt duidelijk dat Carl het toch moeilijk krijgt en de marge wordt heel klein. In de laatste twee ronden laat Carl het schieten maar het is duidelijk. Beert heeft het na jaren van testen goed voorelkaar in Thialf.

"Kinst him aaien yn de kont sierde..."(Friese uitdrukking voor als de spanning is te snijden is)

Het team rond Beert. Geert Smink staat te glunderen. "Der haw ik krekt de dweil oerhinne helle"... (Dat ijs heb ik net gedweild...)

Voor oudkampioenen Gerard van Velde en Gianne Romme is het Olympische dundoek gevallen. Voor Erben Wennemars is het nog spannend zijn 500 meter was bijna Italiaans. "Domani, domani..." (morgen...). Op de 1000 is er dan de ontlading. Het Wennemars kamp op de tribune is opgelucht. Erben gaat naar Turijn.

Felicitaties voor Wennemars na de 1000 meter.

Over één nacht ijs...

Het is winter en nu het in Nederland ook wit is kriebelt Torino steeds meer. Vandaag kreeg ik een uitnodiging om de generale repetitie van de opening van de spelen bij te wonen!

Ieder jaar als het maar één of twee nachtjes vriest dan wagen een paar durfals zich op het ijs van de Rypstjerksterpolder vlak bij Leeuwarden. Ik moest voor omrop Fryslân er naar toe. En 's morgens vroeg bij de eertse zon zie je pas de echte schoonheid van de winter.

De eerste schaatser op natuurijs.

En als je er dan toch bent.......

YES!!!!

NOKT

Het is nu om het "eggie". Nu niet knallen is in Turijn knallen. De ouders van Wyteke Cramer en Rintje Ritsma zaten met kromme tenen op de tribune. Wyteke heeft met haar vierde plaats uitzicht op een ticket voor de 1500 meter naar Turijn want haar genomineerde conculega's deden het stukken minder dan Wyteke. Rintje Ritsma heeft naar eigen zeggen de beste race van zijn leven tegen Jochum Uytdenhage gereden. Maar een vierde plaats op de 5000 meter is niet genoeg voor hem. En de Beer van Lemmer zal op de 5000 meter niet in Turijn starten.

Vader Ritsma met moeder Cramer in gesprek...

Wyteke heeft haar ticket voor de 1500 meter nog niet in handen. Het uitstel is weer duidelijk des KNSB's. De vader van Wyteke, in het dagelijks leven voorzitter van de Sintrale Kommisje Skûtsjesilen, sprak zich duidelijk uit na de race van zijn dochter. "As by ús by it skûtsjesilen ien te betiid oer de startline is moat der nochris oer de startline hinne, dan wit je wêr't je oan ta binne , klear. (Als bij het skûtsjesilen een schip te vroeg start moet hij nog een keer over de startlijn. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent, klaar.) Friezen zijn graag kort om de bocht en duidelijk...

Rintje geen Olympische 5000 meter...

Vlam

De Olympische vlam is op de berg Olympus ontstoken en gaat onderweg naar Italië. Op acht december komt hij daar aan gaat door het hele land om straks in februari in Turijn aan te komen.

ook is de officiele poster van de spelen in Turijn bekend gemaakt. In 1924 is er de eerste poster voor de "winterspelen" van Chamonix, die nog niet echt olympisch zijn. Op de poster wordt wel melding gemaakt van de spelen in Parijs later dat jaar. Een enorm verschil in design. Wil je meer weten over alle olympische posters? Op de officiele IOC pagina staan ze allemaal met veel leuke zaken om te lezen

http://www.olympic.org/

Op de fiets naar Turijn...

Ik heb nog geen slaapplaats maar de lijnen zijn uitgezet. Maar hoe ga ik straks naar Turijn? Met de auto is het een lang stuk en waar laat ik dat ding in een bomvol Turijn. Italianen zijn gek op fietsen dus... op de fiets. Is ook makkelijk in een druk Turijn met de spelen. Maar Leeuwarden - Turijn is 1249 kilometer. Dat is dus een stukje verder dan de elfstedentocht lang is. Gewoon met het vliegtuig dus. Ik ben wel weer op de fiets gestapt. De laatste tijd was het hardlopen, door een chronische blessure, er bij ingeschoten en de kilo's kwamen weer terug. Op tweede pinksterdag staat de elf stedentocht weer op de agenda dus in de winter trainen op de rollerbank.

Handboek

Vandaag het handboek voor de vrijwilligres uitgeprint. Heel veel informatie op 65 pagina's. Je kan het niet bedenken of het staat er wel in. Alvast een voorbeeld van de belangrijkste kaart straks in Turijn, de accreditatie.

Wist je dat er straks in Turijn 70.000 mensen geaccrediteerd zijn?
En dat daarvan 50.000 officials, organisatie en vrijwilligers zijn?

Accreditatie

Ik ben vanmorgen gebeld door een medewerkster van de organisatie. Ze wilde graag al mijn gegevens nog even controleren voor mijn accreditatie. Kijk en dat is mooi want dan hoef ik alleen nog maar even op de foto als ik me meld in Turijn om mijn kleding pakket op te halen.
Op de foto's kun je zien hoe ik er straks bij ga lopen.